Naar huis!

Geschreven door Liselore

Normaal gesproken kan een reis me niet lang genoeg duren. Ik heb geen er geen enkele moeite mee om vijf of zes weken op pad te zijn, zelfs dan vind ik het altijd weer jammer om naar huis te gaan. Niet omdat ik het thuis niet fijn heb, maar omdat ik zo graag nieuwe plekjes op de wereld ontdek.

Dit keer is alles anders. Nu zitten we met een vijftien maanden oude zoon die we net kennen in een hotelkamer. De kamer is in principe ruim genoeg, maar het blijft behelpen. Als hij eenmaal slaapt doen we alles op ons tenen. Als hij wakker is moeten we continue opletten omdat hij nogal de neiging heeft om met zijn handen aan de vuile wielen van de buggy te zitten, de prullenbak om te gooien om te kijken wat er in zit of om aan kabels en snoeren te trekken. Er is geen kinderstoel op de kamer, weinig speelgoed en luiers verschonen doen we op het tweepersoonsbed waarbij Wen Gui alle kanten op kronkelt.

Het Zomerpaleis

We zitten in een vreemde stad waar we bijna niemand kennen, we de taal niet spreken en op openbaar vervoer zijn aangewezen. En eigenlijk zijn we nu ook wel weer even klaar met China. Het is overal zo immens druk! Gisteren hadden we ons laatste uitstapje naar het zomerpaleis en ook hier kon er weer over de parapluutjes worden gelopen. Die waren er niet in zulke grote getale omdat het regende, maar omdat Chinezen niet bruin willen worden van de brandende zon. Ze duwen en trekken maar raak om er langs te kunnen en daarbij heb je continue die rotpluutjes in je gezicht. En dan staren ze je ook nog eens aan alsof je zoon een aangekleed aapje is.

China is een prachtig land met hele vriendelijke, hardwerkende mensen. Hun cultuur, geschiedenis en mentaliteit zijn ontzettend interessant, ik kan er hele bibliotheken over lezen. Maar als er nog één Chinees met een paraplu in mijn personal space komt gaat er bloed vloeien. En al die mensen die het hier nodig vinden om een minuut lang recht voor onze neus met open mond van onze Chinese zoon naar onze westerse koppen te gaan staan staren hebben mijn irritatiegrens ook bereikt.

Hollandsche nieuwe!

Kortom, we kijken er dit keer reikhalzend naar uit om morgen het vliegtuig in te stappen en voeten op Nederlandse bodem te zetten. Voor ons is het terug naar onze vertrouwde omgeving, voor Wen Gui is het een hele nieuwe wereld. Het zal weer een grote verandering voor hem zijn die wordt ingeluid met een horde familie op Schiphol. Ik ben erg benieuwd hoe hij op de bijna tien uur durende vlucht en de aankomst in Nederland gaat reageren. Hij had al merkbaar moeite met de verandering van het hotel in Nanjing naar het hotel in Beijing, ook nu zal hij wel weer een paar dagen nodig hebben om te bekomen.

Hoe het ook moge zijn, als we eenmaal thuis zijn ligt hij eindelijk in zijn eigen bedje en zal er niet veel meer gaan veranderen. Ik had het een aantal jaren geleden nooit durven vermoeden, maar toch is het gebeurt. Ik verlang naar stabiliteit, een rustige omgeving en een huisje, boompje en beestje. Wat wonderlijk dat zo’n klein mannetje dat zo snel voor elkaar kan krijgen!

Op de Chinese muur

Geschreven door Liselore

Het kabelbaantje naar de Muur

Acht jaar geleden hebben we de Chinese muur bij Jinshanling al eens uitgebreid bekeken, honderden kilometers van het drukke Beijing af. Er was daar dan wel een kabelbaantje om bij de hoog gelegen muur te komen, ook al ging deze met een snelheid van een meter per uur. Maar verkopers waren er niet, en ook nauwelijks andere toeristen.

Het was zo prachtig  om die muur kilometers lang door de bergen te zien kronkelen dat toen we gisteren de gelegenheid hadden om de muur samen met Wen Gui te bekijken, we stonden te popelen van enthousiasme.

Het was in een busje met Henri, Rianne, Shi Quan, Edwin, Sam, Gijs en Chris ruim anderhalf uur rijden (en Wen Gui heeft bijna een vol uur daarvan in mijn armen liggen slapen). Gelukkig was het niet bijzonder warm, het was bewolkt en lang niet zo verzengend heet als het de voorgaande dagen was geweest.

We werden afgezet bij Mutianyu, waar een groot stuk muur is gerestaureerd. Er is hier een enorm toeristencircus ontstaan, beginnend met een Subway vestiging naast de parkeerplaats waar de toeristenbussen parkeren en een uitgestrekte straat met kraampjes waar allemaal dezelfde souvenirs worden verkocht. En de verkopers hebben volgens mij allemaal een cursus opdringerigheid in het Midden Oosten gehad.


De Chinese Muur

Maar goed, het mocht de pret allemaal niet drukken. De muur is nog altijd een onvoorstelbaar wereldwonder, en het was heel bijzonder om hier als gezin over heen te mogen lopen. Wen Gui was er niet heel erg van onder de indruk, maar het lijkt me voor hem wel leuk om later de foto’s te zien.

Vandaag zijn we op eigen houtje naar Nanluogu Xiang geweest. Dit is een eeuwenoude hutong (traditionele volksbuurt), middenin het moderne centrum van Beijing. De centrale straat is een drukke winkelstraat geworden, maar de winkels zijn meer op Chinese bezoekers dan op westerlingen gericht. Aangezien we nog altijd op zoek waren naar een leuk Chinees fotolijstje waar we een foto van ons drietjes in konden doen hebben we hier alle winkeltjes afgestruind. En in zo’n beetje het laatste winkeltje hadden we eindelijk prijs.

Smullen van de Churro's

Wen Gui vermaakt zich ook weer prima in zijn buggy. Hij heeft even een dutje gedaan en heeft vervolgens lekker om zich heen zitten kijken. Er waren ook behoorlijk veel eettentjes die aan de straatkant allerlei soorten fastfood verkochten en Wen Gui heeft een beetje mee zitten smullen van de Churro’s die Rens had gehaald.

 
Hij is een echt vuilnisbakje aan het worden, we zijn nog niets tegengekomen wat hij niet lust. Aan het ontbijtbuffet is hij vooral dol op een flinke plak bananencake, tussendoor eet hij een koekje en gepureerd fruit. Naast zijn papfles die hij rond het middaguur krijgt eet hij ook van alles mee van onze lunch. En ook met het avondeten eet hij een behoorlijk kommetje rijst met groente (en gulzig!).

Wij zijn thuis qua eten niet echt van de Hollandse pot, maar de smaak uit onze keuken zal hoe dan ook compleet anders zijn. Maar met zo'n allesetertje gaat dat vast goed komen.

Heet, heter, heetst

Geschreven door Liselore

Het is tot nu toe alle dagen al erg warm geweest, zowel in Nanjing als in Beijing. Maar gisteren was er een absoluut hoogtepunt. Toen we om tien uur het hotel uitliepen voor wat boodschapjes brak het zweet ons binnen seconden uit. De zon brandde al als een bezetene, de temperatuur was hoog en er stond een warme wind die rechtstreeks uit een woestijn leek te komen.

We zijn op de ochtend naar een nabijgelegen overdekt winkelcentrum geweest om nog wat kleertjes voor Wen Gui bij te halen. We blijven hopen dat we een broekje vinden dat niet direct van zijn kontje afzakt, maar tot nu toe hebben we nog geen geluk gehad.

De Temple of Heaven

’s Middags zijn we met Chris, Henri, Rianne en kleine Shiquan naar de Temple of Heaven geweest. Toen we acht jaar geleden in Beijing waren stond deze volledig in de steigers, waardoor we hem toen over hebben geslagen. We waren benieuwd hoe het er nu uit zou zien. Maar zodra we de metro uitkwamen sloeg de hitte ons al genadeloos in het gezicht.

De tempel staat midden in een mooi groot park met aardig wat schaduw, maar het bleef bloedheet. Halverwege liet Wen Gui merken dat hij het veel te warm had. Hij begon hard te huilen en hield pas echt op toen we in de airconditioning van de nabijgelegen Pearl Market stonden. Zodra Wen Gui de koelere lucht voelde was alles weer goed en begon hij weer te lachen. Eenmaal op de kamer keken we op een internetsite en zagen we dat het die middag meer dan 40 graden was geweest. En dat het dat de volgende dag weer zou worden.

Nu stond er op de planning dat we vandaag naar het zomerpaleis zouden gaan, een uitstapje van meer dan een halve dag. We besloten om het door de voorspelde hitte te laten schieten. Al die uitstapjes na elkaar zijn iedere keer weer een heel gesjouw en als Wen Gui er geen zin in heeft om in die sauna rond te banjeren dan kunnen we beter niet gaan. Een dagje rustig aan konden we alle drie inmiddels hard gebruiken.


Wen Gui op onze hotelkamer

We zijn dus vandaag op ons gemak naar Wang Fu Jing Road gelopen en daar wat rond geneusd. Het was warm, maar gelukkig lang niet zo warm als was voorspeld. De wind was dit keer niet zo heet, er stond eerder een lauw briesje en dat was een stuk beter te doen. Bovendien waren er genoeg plekken met goede airconditioning. We hebben een stuk elastiek op de kop weten te tikken dat nu dienst doet als Wen Gui’s riem. Mooi is het niet, maar nu blijven zijn broeken in ieder geval hangen.

In de middag hebben we nog een kort rondje door het park gelopen en vanavond hebben we tijdens een uitgebreid etentje afscheid genomen van Ineke, onze steun en toeverlaat. Zij vliegt morgenochtend vroeg terug naar Nederland. Ze heeft ons vanaf het moment dat we voor vertrek op Schiphol begeleid en is daardoor Wen Gui's hele special tante geworden. Ineke, nogmaals ontzettend bedankt voor alles!

Rondje Beijing

Geschreven door Liselore
 

Maandagochtend zijn we al op tijd naar de Nederlandse ambassade in Beijing gereden. Het was een tijdje rijden (vooral in de drukke spits), dus het lompe, grijze gebouw waarin de Nederlandse ambassade is gehuisvest was nogal een anticlimax.

De Nederlandse ambassade in Beijing

Alleen Chris en Ineke mochten naar binnen, zij moesten onze aanbevelingsbrieven ophalen. Een kwartiertje later hadden ze dat in hun bezit en reden we verder naar het ministerie van buitenlandse zaken. Hier moesten we vooral lang wachten, en toen we eindelijk aan de beurt waren hoefden we alleen maar hetzelfde nummer dat de ambtenaar op een van onze mapjes had gezet, op de andere mapjes zetten. Met potlood, pen was niet toegestaan. Daarna moesten we weer lang wachten en uiteindelijk bij een ander loket een flink geldbedrag afgeven.

Hiermee is onze bijdrage voor de formaliteiten weer even klaar en hadden we tijd voor wat uitstapjes. Diezelfde middag zijn we op eigen gelegenheid naar de Lama tempel geweest. We hebben gewoon de metro genomen en tot onze grote lol hield Wen Gui, zittend in zijn buggy, in de metrocoupé de staande paal vast. Dat deed immers iedereen in de coupé. Dit hield hij aardige tijd vol, daarna raakten zijn grijpgrage handjes gefascineerd door een handtas van een nietsvermoedende vrouw die net binnen zijn bereik bungelde. 

De Lama Tempel

De Lama tempel was prachtig. We hebben al ontzettend veel tempels gedurende onze reizen door Azië gezien, dus echt bijzonder was het niet. Het was wel heel leuk om met zijn drietjes op pad te zijn. En zoals inmiddels gebruikelijk hadden we ook aardig wat bekijks, toen we op een verhoging bij de toiletten Wen Gui een schone luier gaven hadden we zelfs een publiek van tien mensen die ongegeneerd iedere handeling volgden. Gêne kennen ze hier in China niet.



De Verboden Stad

Vandaag zijn we naar het befaamde Tiananmen Square en de aangrenzende Verboden Stad geweest. Geen van beiden zijn nieuw voor ons, en dat was maar goed ook. De drukte was namelijk onvoorstelbaar. Tel daar een verzengende hitte van ongeveer 32 graden in de schaduw bij op (terwijl de Verboden Stad in de volle zon ligt), samen met een enorm mierennest aan Chinezen die allemaal een parasolletje boven hun hoofd willen houden en die niet aan ‘personal space’ doen en het feest is compleet.

Toen we acht jaar geleden in dezelfde periode op deze plek waren, was het lang niet zo druk. Maar toen waren het immense reclamebord op het plein, de talloze verkopers en eetstalletjes die de doorgangen nog nauwer maken er ook nog niet. De welvaart heeft ervoor gezorgd dat de Chinezen zelf ook steeds meer toerist in eigen land uithangen en dat was vandaag goed te merken.

Wen Gui had het allemaal prima naar zijn zin. Hij heeft rustig in de buggy liggen dutten en had op zijn tijd zijn natje en droogje. Hij raakt steeds meer gewend aan het ‘op pad zijn’, wij raken er steeds bedrevener in om in te schatten wanneer hij wat nodig heeft en wanneer hij terug naar het hotel wil, dus dat gaat hartstikke goed.

Wen Gui bij de Verboden Stad

Ons mannetje is ook een aardige metamorfose aan het ondergaan. Het bleke, schriele ventje dat we iets meer als een week geleden in onze armen sloten, krijgt steeds meer kleur op zijn dikker wordende wangetjes. Hij heeft nog steeds een dun kontje, maar er begint wel een bol buikje te groeien.

Hij schatert heel wat af en wij met hem. Alhoewel hij nog steeds niet in zijn eigen bedje in slaap wil vallen, raken we er steeds handiger in om hem op de arm in slaap te zingen. We zijn er sinds een dag of vier ook achter dat als we hem voor het slapengaan een hele volle papfles geven, hij tot ’s ochtends half acht doorslaapt. En dat hij dan ook niet huilend wakker wordt.

We dachten eerst dat hij, aangezien hij met het avondeten ook aardig wat met ons mee-eet, hij vlak voor het slapen gaan geen heel volle papfles nodig zou hebben. Maar dat is voor hem dus niet te veel. En aangezien hij wel wat extra babyvet kan gebruiken, geven we hem nu gewoon het maximale. Als we eenmaal thuis zijn kijken we wel hoe we naar minder papflessen kunnen gaan.  

Ondanks dat we langzamerhand graag naar huis willen, hebben we een toptijd met z’n drieën!

Wen Gwi

Geschreven door Rens

Nee, Wen Gwi is geen spelfout. Dit bleek eerder deze week de juiste uitspraak van de naam van onze zoon te zijn. Je spreekt de u uit als een w. 

Wen Gui spreek je uit als Wen Gwi

Toen we Wen Gui’s naam eind maart voor het eerste op schrift doorgegeven kregen, heeft Liselore op internet de juiste uitspraak erbij gezocht. Dit ging op basis van de letters, letter voor letter. Maar zo eenvoudig is het dus helaas niet. Chinees is net als de meeste Aziatische talen een klanktaal en wat dat betreft totaal verschillend van de westerse talen. Eén woord op schrift kan met de uitspraak door de (klem)toon die je er aan geeft diverse betekenissen krijgen. Een belangrijk en groot verschil met wat wij gewend zijn! Niet zo gek dus dat we ons vergist hebben met de uitspraak van Wen Gui’s naam.

Toen ik onze Chinese begeleider en tolk Chris deze week de naam hoorde uitspreken dacht ik dus al vlug een andere uitspraak te horen. Ik heb het even zo gelaten en wat later de video opnames die gemaakt hebben eens goed beluisterd. En inderdaad, Chris sprak Wen Gui duidelijk anders uit dan dat wij dachten dat het moest zijn.

Dus jammer voor met name alle neefjes, nichtjes en vriendjes, die kunnen weer aan de slag met de ‘nieuwe’ uitspraak. Veel haast hoeft daar overigens niet mee gemaakt te worden, vooralsnog reageert meneertje op geen van beide uitspraken. ;-)

Vlucht naar Beijing

Geschreven door Liselore

Gisterochtend hebben we Wen Gui’s Chinese paspoort gekregen. In Beijing komt er volgens mij ook nog een Nederlands paspoort, maar omdat we daar eerst met het vliegtuig naartoe moesten, hadden we deze papieren dus ook nodig.

Hoewel Wen Gui in principe prima slaapt, is het wel te merken dat zijn reguliere dagschema overhoop ligt. We moeten nog aan een nieuw ritme werken, zo goed als dat momenteel mogelijk is.

Samen in slaap gevallen

Hij heeft vooral moeite met in slaap komen. Hij verwerkt op de ochtend en middag zoveel nieuwe indrukken dat hij als hij duidelijk moe is en slaap nodig heeft, hij zich maar niet kan ontspannen. Soms valt hij even in de buggy in slaap, maar als we dan eenmaal weer op de kamer zijn lukt het hem niet om in slaap te vallen. Dan werkt er nog maar één manier en dat is als Rens en ik hem al lopend en zingend in slaap wiegen. Ik gebruik daar zelf de draagzak voor en heb inmiddels al aardig wat meters vloerbedekking in het hotel versleten.
 

Op de dag dat we van Nanjing naar Beijing gingen was Wen Gui tijdens een ochtendwandelingetje om tien uur ’s ochtends al in de buggy ingedut en heeft vervolgens op ons bed nog twee uur geslapen, volledig uitgeteld.

Om twee uur zijn we naar het vliegveld gereden, onze vlucht was om vijf uur. Wen Gui heeft zich uitstekend gehouden, maar toen we eenmaal in het vliegtuig zaten raakte hij snel verveeld en begon hij te jammeren. We hadden het geluk dat het vliegtuig niet vol zat en dat we een extra stoel tussen ons in voor hem konden gebruiken, zodat we hem weer in slaap konden wiegen. Niet veel later lag hij te snurken.

Klaar om te gaan vliegen naar Beijing

De vlucht duurde anderhalf uur, door het drukke verkeer in Beijing waren we uiteindelijk pas om acht uur ’s avonds in het hotel. De hele rit naar het hotel heeft hij zitten kraaien van plezier, maar eenmaal op de kamer, toen ik hem de laatste papfles gaf, keek hij om zich heen en begon hij hard te huilen. Het was een lange dag geweest en nu werd er ook nog eens van hem verwacht dat hij in weer een andere kamer in weer een ander bedje ging slapen. Er zijn aardig wat coupletten van ‘Slaap kindje slaap’ voor nodig geweest om hem in dromenland te krijgen. En door alle stress was dit ook nog eens geen vreedzaam dromenland. Hij heeft de hele nacht liggen woelen.

Vanmorgen bij het ontbijt hebben we de andere twee stellen die met ons samen naar China kwamen weer ontmoet. Henri en Rianne hadden nu eindelijk hun Shiquan bij zich, Edwin en zijn vader Gijs waren samen met hun (klein)zoon Sam. Het zijn twee ontzettend leuke kereltjes, maar hoewel Wen Gui in zijn buggy door het hele ontbijt heen heeft geslapen is hij ook deze ochtend nog steeds met afstand het mooiste en liefste ventje. ;-)

Op het terras van de Subway bij de Zijdemarkt

De rest van de ochtend is Rens bezig geweest om met Chris de papieren voor aanstaande maandag in orde te maken, ’s middags zijn we naar de zijdemarkt geweest. Dit is een enorme overdekte bazaar met honderden piepkleine winkeltjes die in lange gangen allerlei kleding, souvenirs en hebbedingen verkopen. Wen Gui zat in zijn buggy en zat weer op zijn gemakje om zich heen te kijken terwijl alle verkoopsters en voorbijgangers zich om hem heen verdrongen om zijn schattige wangetjes te aaien.

Wij waren vooral op zoek naar kleertjes voor Wen Gui. We hadden vooral kleding maat 74 en maat 80 meegenomen. De eerste dag had hij nog kleertjes van het weeshuis aan, de dag erna hebben we een tuinbroekje in maat 74 aangedaan en die zat perfect. Ook rompertjes en shirtjes in maat 74 zitten hem prima, maar alle andere broeken van maat 74 zitten hem om de middel veel te wijd. Hij heeft lange benen met een smalle taille, maar we zijn hard ons best aan het doen om dat buikje wat vetter te mesten.

Bij de zijdemarkt hebben we in ieder geval een paar broekjes gekocht met elastiek in de taille, als het goed is zou hem dat wel moeten passen. Nog een paar papflessen erbij en die andere broeken blijven ook aan zijn kontje hangen.  ;-)

Groeten uit Nanjing!

In XuanWu Park in Nanjing