Papa gaat weer werken

Geschreven door Rens

Morgen gaat papa Rens na 8 weken vakantie en verlof weer aan het werk. Ik was nog nooit zo lang vrij van werken, en er leek tot een week of twee geleden geen eind te komen aan de prachtige zomer van 2013! Maar de laatste week is snel voorbij gegaan. Het gewone leven met een baan keert weer terug en dat zal Wen Gui nog meer regelmaat en structuur geven. En dat is goed, al zal het voor het hele gezin wennen zijn.

Ik zal de vele momenten samen met mijn zoon gaan missen. Nu al hoor ik Liselore helemaal uit als ik na afwezigheid van een of twee uurtjes ook maar denk een ‘Wen Gui moment’ gemist te hebben.

Gezellig samen interactief bezig op de iPad

Het is fijn om te merken dat Wen Gui zijn papa ook graag ziet. Als ik even weg ben geweest en de woonkamer binnenkom met een spelende Wen Gui op de grond, steekt hij al snel zijn twee kleine handjes naar me de hoogte in, als onmiskenbaar gebaar dat meneertje samen met papa wil gaan lopen. Ook als mama zojuist ook al met hem rondgelopen heeft.

Papa geeft sneller toe dan mama. Mama is duidelijker met aangeven dat ze ook andere dingen te doen heeft en zoonlief kan ook prima een tijdje alleen spelen. Ik vergeet makkelijker dat ook ik nog andere dingen te doen heb en Wen Gui maakt hier handig gebruik van.  Hij zal vanaf morgen echter moeten leren dat zijn vader een fulltime baan heeft en dus hele werkdagen afwezig zal zijn. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan, want de hechting gaat (zowel met papa als mama) heel goed, dat is gelukkig al duidelijk gebleken.

Voor mijzelf zal het denk ik wel meevallen. Ik heb een leuke uitdagende baan en ik zal al snel in de drukte ervan meegesleurd worden. Bovendien kan ik terugkijken op een heerlijke, onvergetelijke zomer! Zelfs het weer was helemaal top! Mijn leven veranderde drastisch, maar ik heb met volle teugen genoten van onze wittebroodsweken als jong gezin.

Kort nadat ik met verlof ben gegaan is een groot verlangen uitgekomen. Liselore verwoorde op dit blog ook mijn gevoelens sinds de komst van Wen Gui (en het traject ervoor) al heel goed, maar het mooiste schreef ze in het verslag dat onlangs naar Stichting Meiling ging, voor de nieuwe editie van het magazine van dit adoptie bureau:

Zelf doen we die eerste nacht samen geen oog dicht. We hebben zijn bedje tussen onze twee eenpersoonsbedden in gezet en bij ieder zuchtje of kuchje zitten we direct recht overeind. De slapeloosheid is alleen geen moment vervelend. Wie heeft er nog dromen nodig, nu die van ons is uitgekomen?

Hoteldebotel

Geschreven door Liselore

Ik denk niet dat er ooit genoeg woorden bedacht kunnen worden om uit te drukken hoe ontzettend gelukkig en dankbaar we zijn dat Wen Gui onze zoon is. We zijn eigenlijk vanaf de seconde dat we zijn foto’s zagen stapelverliefd op hem, en sinds we hem voor het eerst in onze armen hielden is dat nog velen malen versterkt. Wat is hij mooi, wat is zijn huidje zacht, wat ruikt hij lekker, wat is hij grappig, wat is hij slim, wat is het ongelofelijk dat hij zich zo makkelijk aanpast.



Bellen blazen!

Sinds we met Wen Gui thuis zijn (inmiddels al meer dan een maand!), hebben we hard gewerkt aan structuur, regelmaat, rust en hechting. Daarbij viel op dat hij een ontwikkelingsachterstand heeft, wat te begrijpen is, en ook dat hij geen knuffelkontje is. Kusjes geven en krijgen, knuffelen, gewoon even rustig bij een van ons op schoot zitten, het was hem vreemd en hij had er ook geen behoefte aan.

Rens en ik hebben op speelse manier geoefend om zijn  motoriek wat te verbeteren en hebben elkaar vanaf het begin opzichtig kussen gegeven en geknuffeld. Om vervolgens hem ook nadrukkelijk- te kussen en te knuffelen, ook al wist hij niet wat hij daar mee aan moest.

Er was wat vooruitgang bij Wen Gui te zien, vooral op het gebied van lopen. Hij ging

Hij kan nog niet los lopen, maar al wel voetballen!

stabieler stappen, maar liet onze handen daarbij niet los. Hij vond het veel te leuk om samen te lopen. Qua brabbelen was er een duidelijke ontwikkeling, het werd steeds meer alsof hij duidelijke klanken oefende. Maar op een tweetal keer een spontane uitspraak van mamamamama, was er nog niets uit op te maken.

Maar sinds een week is er opeens een grote sprong. Wen Gui loopt nu veel stabieler aan één hand mee, bukt en kan dan makkelijk iets oppakken. Hij trekt zich ook opeens op aan de salontafel, de bank, de badrand, de spijlen van zijn bedje, alles wat hij tegenkomt. En met de fijne motoriek gaat het heel goed. Hij kan nu heel goed met duim en wijsvinger iets kleins oppakken (bij voorkeur een chipje of snoepje), alleen het zelf in de mond stoppen gaat nog regelmatig mis.

Kusje!

Mijn persoonlijke favoriet onder zijn nieuwe handelingen is met afstand het geven van kusjes. Gisteren beantwoordde Wen Gui gewoon zomaar mijn kus, op mijn mond, met getuite lipjes. Hij hield het maar even vol om kusjes te geven en had er toen genoeg van, maar wat was het een hoogtepunt!

Ook is Wen Gui sinds een dag of twee aanhankelijker. Dit is alleen in het geval als Rens of ik op het speelkleed zit, dan kruipt hij op schoot om samen te spelen, maar het is desondanks prachtig om te merken dat hij ook op het gebied van lichamelijk contact duidelijk vooruit gaat.

Als we ergens op visite zijn laat hij meer van zich horen, en maakt hij steeds meer contact met anderen. Maar wel vaak nadat hij eerst oogcontact met mij of Rens heeft gehad. Hij is afgelopen zondag gewoon mee geweest naar het loopevenement Tilburg Ten Miles, waar Rens de tien kilometer liep, en heeft urenlang op het terras van een van onze favoriete cafés vertoeft. Hij vond het prima dat tientallen verschillende mensen hem aandacht gaven, zolang hij in de directe nabijheid van Rens of mij bleef. Hij heeft zelfs bijna een uur in zijn buggy liggen slapen terwijl er op amper tien meter afstand een blaaskapel stond te spelen!

Natuurlijk hebben we onze vaste regels voor de hechting: we ontvangen thuis voor

Kroelen met papa

20:00 geen visite, we gaan zelf naar directe familie en goede vrienden toe, vaak niet meer dan anderhalf uur. Alleen wij zelf pakken Wen Gui op en nemen hem op schoot. Alleen wijzelf geven hem eten, troosten hem als hij bijvoorbeeld mocht vallen, doen hem in bad en brengen hem naar bed. We vinden het geen probleem als mensen hem aanraken.

We willen dat hij zich veilig voelt, dat hij gaat snappen dat we met zijn drietjes een gezin vormen en dat wij er altijd voor hem zullen zijn. Vooralsnog gaat dat allemaal hartstikke goed, het lijkt wel een vanzelfsprekend en natuurlijk proces te zijn.

Maar dat neemt niet weg dat we waanzinnig trots op Wen Gui zijn. Hij is zonder twijfel het allermooiste,  leukste en slimste jongentje dat er ooit is geweest. Het maakt niet uit of hij iets heel goed kan of juist niet, dan nog is hij in ieder opzicht perfect. Kortom: we zijn gewoon dolverliefd op een kereltje van nog geen tachtig centimeter. Het kan zijn dat we wat opzichtig met ons eigen wereldwondertje dwepen, het kan ons niets schelen. Het is volledig terecht. ;)

Dagje Efteling

Geschreven door Liselore

Het land van Laaf

Ieder jaar gaan mijn ouders, mijn zus en haar gezin en Rens en ik in de zomer naar De Efteling. Dat is onze familiedag. Het liefste plant mijn vader ergens in februari wanneer we in augustus zullen gaan, dus dit jaar was met name voor hem een uitdaging. We wisten lange tijd niet wanneer we beschikbaar zouden zijn, en als we eenmaal met Wen Gui terug waren uit China was het de vraag of hij een dag in De Efteling wel zou trekken.

In China hebben we met Wen Gui ook diverse uitstapjes ondernomen. We zijn naar de Chinese Muur geweest, naar de Verboden Stad, diverse tempels, markten en winkelcentra. Zolang het niet ruim veertig graden in de schaduw was, vond hij het allemaal best. En in China was het velen malen drukker bij zulke bezienswaardigheden dan het in De Efteling ooit zal zijn.

Eenmaal in Nederland gingen onze familiebezoekjes van

Dikke pret!

maximaal twee uur die we om de paar dagen met Wen Gui ondernamen ook prima. En ook hier had hij er geen problemen mee om met ons op pad te gaan, zolang de buggy maar niet te lang stil stond en hij ook af en toe wat zelf kon stappen. Een familiedag in de Efteling leek dus wel het proberen waard.

Afgelopen zondag was het zover. Zodra het park open was gingen we naar binnen. We zijn eerst allemaal in de Carnaval Festival geweest. Wen Gui heeft daar vooral verbaasd om zich heen zitten kijken, maar vond het geen moment vervelend. Ook de draaimolen ging goed, net als de Droomvlucht en zelfs de Fata Morgana.

Hij heeft rond het middaguur even in zijn buggy liggen slapen, maar verder heeft hij vol verwondering om zich heen zitten kijken.

Allemaal samen

Toen het tegen zes uur liep had hij er nog altijd geen genoeg van. Hij begon alleen maar meer interesse te tonen voor de muziek die uit de struiken kwam en al datgene wat er continue om hem heen gebeurde. We wilden alleen niet wachten totdat hij wel zijn maximum had bereikt, dus zijn we richting uitgang gelopen en naar huis gegaan.

Wat hebben we toch een heerlijk mannetje, het was een waar genot om zonder zorgen als gezin bij de traditionele familiedag te zijn!

De nieuwste Tilburger

Geschreven door Liselore

Bij het nieuwkomerloket van de gemeente Tilburg

Sinds vorige week is Wen Gui officiëel Tilburger. Dit had even wat voeten in de aarde, want in tegenstelling tot wat wij dachten, kan je een adoptiekind niet zomaar aangeven zoals nieuwe vaders dat met hun pas geboren kind doen. We hadden twee dagen na thuiskomst online een afspraak gemaakt met de gemeente en hadden, bij gebrek aan een beter passende keuze voor de afspraak, geboorteaangifte aangekruist.

Maar toen we een dag later bij de balie zaten moest er ineens van alles uitgezocht worden. En uiteindelijk bleek dat we Wen Gui helemaal niet zo aan konden geven. Dat moest via een zogenaamd nieuwkomerloket. En daar moesten we een nieuwe afspraak voor maken, we konden een week later pas terecht.

Toen we vorige week eindelijk bij dat nieuwkomerloket zaten waren er in totaal drie ambtenaren nodig om ervoor te zorgen dat Wen Gui als inwoner Tilburger kon worden geregistreerd. Er zijn in Tilburg zo’n twee à drie adopties per jaar en kennelijk moet er iedere keer het wiel opnieuw uitgevonden worden.

Hoe dan ook, twee dagen later kregen we via de post zijn papieren, inclusief zijn BSN nummer.

Echte Tilburger!

Morgen gaan we weer terug om een ID kaart voor hem te regelen. Nu hij officieel Tilburger is zou dat geen probleem moeten zijn.

Een dag later zijn we naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht geweest om daar Wen Gui een zogenaamd ‘adoptieprotocol’ te laten doorlopen. Hij is gemeten en gewogen en een arts heeft hem uitgebreid onderzocht. Vervolgens is er, onder groot protest van Wen Gui, bloed afgenomen, een mantoux-test gedaan om te kijken of hij TBC heeft en een röntgenfoto van zijn borst gemaakt.

De uitslagen van het bloed en de foto krijgen we nog, maar voor nu is Wen Gui helemaal gezond bevonden. Hij is zelfs niet eens te klein ten opzichte van Nederlandse jongens. Met zijn lengte en gewicht zit hij weliswaar onder het gemiddelde, maar nog wel ruim binnen de marge.

Hij heeft wel, zoals verwacht, een ontwikkelingsachterstand van zo’n drie maanden. Hij kan bijvoorbeeld nog niet iets kleins  met duim en wijsvinger oppakken en kan zich ook nog niet ergens aan optrekken. Maar dit was niets nieuws omdat kinderen in een weeshuis veel minder worden gestimuleerd. Er is al gesuggereerd dat we naar een kinderfysiotherapeut gaan, maar dat vinden we nog veel te vroeg.

Het is normaal dat adoptiekinderen in de eerste maanden na thuiskomst veel inhalen, het is in onze ogen absoluut nog niet nodig om hem nu al onder een loep te gaan leggen. We gaan eerst zelf wel wat met hem oefenen.

Met Wen Gui gaat het in de tussentijd nog steeds erg goed. Hij laat ons tegenwoordig uitslapen tot minimaal zeven uur ’s ochtends, het is ook al gebeurd dat we om kwart over acht wakker schrokken en dat hij nog lag te snoozen. Hij eet nog steeds alles en weigert ook pertinent nog iets anders te drinken dan Nutrilon. En dat moet ook absoluut uit de papfles komen.

Hij is vrolijk en is er gek op om uitgebreid met papa te dollen. En vorige week heeft hij ook voor het eerst mama gezegd. Nou ja… Hij zei “mamamamamama” en ik vind dat goed genoeg. 

Spelen bij neefje Owen

We gaan inmiddels vrij regelmatig met Wen Gui bij familie op bezoek, vaak maar een uurtje of anderhalf. Hij gaat dan braaf op een kleed zitten spelen. Bij de eerste bezoeken was hij erg bedeesd, maar we merkten gisteren dat hij nu ook in de buurt van anderen meer van zich laat horen. Het is fijn om te zien dat hij zich ook buitenshuis meer op zijn gemak begint te voelen. 

Komend weekend gaan we met mijn ouders en mijn zus en haar gezin naar de Efteling, ik ben heel benieuwd of hij dat leuk gaat vinden!

(B)engel!

Geschreven door Liselore

In het Wandelbos

Ook al zijn we nog geen twee weken thuis, het lijkt wel alsof het maanden geleden is dat we uit China zijn vertrokken. De dagen vliegen voorbij, we lijken alleen maar bezig te zijn met Wen Gui en zijn slaap- en eettijden. Dat is erg wennen als nieuwe ouders, dat je opeens niet meer zomaar alles kunt doen en laten, want anders is het ritme waar hij net aan is gewend weer helemaal verstoord.

 

Sinds een paar nachten slaapt Wen Gui op zijn eigen kamer en is er ook geen slaapritueel van bijna een uur meer nodig. Binnen een paar minuten is hij (zij het met hevig verzet) vertrokken. Hij slaapt de hele nacht door en wordt pas tegen zeven uur wakker. Hij eet erg goed en is over het algemeen een heel makkelijk en tevreden ventje.
 

Maar er zijn momenten! Kennelijk voelt hij zich nu zo bij ons op zijn gemak dat hij er zich

Ik ben NIET ondeugend

comfortabel genoeg bij voelt om zo nu en dan vreselijk stout te zijn. Zo is het verschonen van zijn luier soms een enorme worsteling met veel gekrijs, puur en alleen omdat hij geen zin heeft om een paar seconden stil te liggen. En o wee, als we even geen kans hebben om met hem te stappen als hij daar zin in heeft. Dan begint meneertje te jengelen tot hij zijn zin krijgt. En als we het toelaten trekt hij bladeren van planten, komt hij aan het slotje van een antiek kastje, gaat hij met een deurstopper aan de haal, kruipt hij naar de caviakooi om tegen de tralies te slaan, duwt hij tegen de vogelkooi of sleurt hij alle tijdschriften door de huiskamer.

In de supermarkt

We kunnen tegen hem zeggen dat dat niet mag totdat we er schor van worden, maar dat maakt hem niets uit. We pakken hem op, zetten hem op het speelkleed en een seconde later is hij weer onderweg naar precies dezelfde plek van waar hij zojuist is weggestuurd. En dat kan zo eindeloos doorgaan. Het is een spelletje om grenzen te ontdekken, en als we die grenzen duidelijk aan hebben gegeven gaat hij gewoon door om te testen hoe definitief die grenzen zijn. Tot nu toe heeft hij nog geen enkele grens geaccepteerd, maar wij geven niet op.

Verder genieten we intens van zijn goedlachsheid en zijn uitgebreide gebrabbel. En hoe hij met zijn handjes gaat zitten zwaaien als hij in de buggy zit en er een flinke bries opsteekt. Hij is er dol op om de wind te voelen! Hij gaat graag mee om een boodschapje te doen, wat te winkelen of om naar de kinderboerderij of het bos te lopen.

We komen onze dagen wel door, zo met zijn drietjes!

Samen wennen

Geschreven door Liselore

Het viel soms niet mee om door die eerste dagen in Nederland heen te komen. Wen Gui was dagen achtereen al om 3:30 wakker en daarna niet of nauwelijks nog in slaap te wiegen. Maar sinds zondag slaapt hij ineens de hele nacht door, hij maakt ons nu pas om half zeven ’s ochtends wakker, wat een luxe!

Wen Gui slaapt nog in een campingbedje op onze slaapkamer, maar sinds een paar dagen doet hij zijn middagslaapje in zijn eigen slaapkamer en dat gaat goed. Nog even en hij slaapt ook ’s nachts in zijn eigen bedje.

We hebben het middagdutje weer eens niet gehaald...

Het was ook moeilijk om hem afgelopen week naar een middagslaapje te krijgen. In China waren we overdag veel onderweg en was hij eraan gewend geraakt om in de buggy halverwege de ochtend een uurtje te slapen en vervolgens halverwege de middag ook weer een uurtje. De grootste uitdaging hier was om hem tot het middaguur wakker te houden zodat hij dan pas een middagdutje van anderhalf à twee uur in een keer zou doen. Na een paar mislukte pogingen ziet het er nu naar uit dat dat nu redelijk in zijn ritme komt.

 


Maar de grootste overwinning is wel dat we Wen Gui nu bijna helemaal van de papfles af hebben gekregen. In China, en de eerste dagen in Nederland, kreeg hij nog drie keer per dag een fles Nutrilon melk met een behoorlijke hoeveelheid pyjamapapje erin. Maar dit hebben we weten terug te brengen naar drie melkflessen Nutrilon, waarbij alleen de fles vlak voor het naar bed gaan nog een beetje pyjamapapje heeft.

  

Heerlijk zwemmen

De volgende stap op het lijstje is dat Wen Gui wat anders gaat drinken dan alleen maar Nutrilon melk. We hebben eerder al geprobeerd om hem gewone koude melk, gewone warme melk, koud water, lauw water, warm water, appelsap, ranja en vocht van een of ander rijstepapje te laten drinken, maar alles werd resoluut afgewezen. 



Wen Gui blijkt ook dol te zijn op plenzen in het zwembad. Het liefst zit hij de hele dag samen met papa in het water te spelen. In principe vindt hij samen spelen altijd leuk, maar als er water bijkomt is hij helemaal in zijn element.



Hallo Meneer de Uil!

Gisteren had Wen Gui een duidelijke baaldag. Hij had helemaal nergens zin in en zat alleen maar te jammeren. Daarbij zat hij ook nog eens continue grenzen op te zoeken door keer op keer dingen te doen waarvan hij allang wist dat hij dat niet mocht. Zijn ondeugende smoeltje bevestigde dit.



Maar toen hij vanmorgen aan het spelen was zat hij opeens spontaan in zijn handjes te klappen. Niet veel later zat hij in zijn Dikkie Dik-boekje te bladeren. Het ziet ernaar uit dat hij een spurt heeft gemaakt. Misschien dat hij daarom gisteren zo huilerig was. Voorheen klapte hij niet zonder hulp en was het boekje alleen om op te pakken en te laten vallen. Vanmorgen zat hij duidelijk naar de plaatjes te kijken.  

Misschien zien we de komende dagen nog meer vooruitgang!

Een prachtige thuiskomst

Geschreven door Liselore

De vlucht naar Nederland ging afgelopen dinsdag erg goed. Wen Gui heeft twee keer een uurtje liggen slapen en verder konden we hem goed bezig houden met wat speelgoed en met hem over het gangpad van het vliegtuig stappen. 



Aankomst op Schiphol

Eenmaal op Schiphol zijn we erg feestelijk onthaald door onze hele familie. We zaten in eerste instantie compleet in de kreukels toen we dat vliegtuig uit kwamen gerold. Normaal slapen we wel een paar uurtjes op zo’n lange vlucht, we kijken een film en lezen in een boek. Maar als je negen uur op zo’n mannetje bent gefocust en het hem zoveel mogelijk naar zijn zin wilt maken ben je uiteindelijk redelijk op. Maar toen we in de aankomsthal al die blije gezichten zagen was alle vermoeidheid meteen vergeten, wat een mooie thuiskomst! 



Aankomst op Schiphol

Aankomst op Schiphol

Eenmaal in Tilburg werden we weer verrast, vrienden hadden de hele woonkamer versierd. Wen Gui was in de auto in slaap gesukkeld (niet zo gek, het was voor zijn gevoel inmiddels 11 uur ’s avonds), maar thuis aangekomen moest hij toch eens even goed kijken en ontdekken en was hij binnen de kortste keren weer klaarwakker. Hij was wat onrustig na de erg lange dag, de vele indrukken en weer een nieuwe omgeving, dus het duurde behoorlijk lang eer we hem in het campingbedje op onze slaapkamer in slaap hadden.

En vervolgens werd hij om twee uur ’s nachts weer wakker. Na wat slaapliedjes sliep hij weer, maar om half vier was hij weer wakker. We konden er weer uit voor een hele riedel aan ‘slaap kindje slaap’ en met veel moeite dutte hij weer in. Maar toen hij tegen zevenen opnieuw begon te jengelen heb ik hem eruit gehaald en ben met hem beneden gaan spelen.

Het ging de hele dag erg goed, Wen Gui was een en al vrolijkheid en heeft op zijn gemakje de hele huiskamer verkend. Daarbij bleek overigens ook vrij snel dat onze huiskamer helemaal niet zo veilig is voor zijn grijpgrage handjes. Hij heeft een hele stapel van papa's Voetbal Internationals rond zitten strooien en het tafeltje waar de vogelkooi op staat heeft ook al flink staan wankelen (tot grote afschuw van de twee gevederde dames die in de kooi zitten). 

 



Een en al vrolijkheid

Er volgde opnieuw een hele onrustige nacht, Wen Gui werd weer om half vier wakker en ging pas om half zes weer slapen. Om daarna na krap een half uur weer te gaan jengelen. Hiermee is het officieel: hij heeft een jet lag. Hoe lang dit gaat duren is nog onduidelijk, maar feit is dat de routine die we in China op hadden gebouwd door hem in slaap te wiegen en tegelijkertijd ‘slaap kindje slaap’ te zingen niet werkt als hij midden in de nacht besluit dat hij wakker is en geen zin heeft om nog te gaan liggen.

Hoe dan ook, overdag gaat het prima, ook al vallen papa en mama om van de slaap… Maar als Wen Gui dan een van zijn vele schaterlachjes laat horen is alles weer goed.