Bedankt allemaal!

Geschreven door Liselore

We zijn de afgelopen week helemaal bedolven onder een stortvloed aan felicitaties via Facebook, telefoon, e-mail, kaarten en natuurlijk ook ‘real-life’. Via deze weg willen we iedereen nogmaals ontzettend bedanken voor al het enthousiasme voor onze zoon Wen Gui.

We zijn inmiddels al meer dan een week zijn ouders en de foto’s van zijn snoetje staan al helemaal op onze netvliezen gebrand, we zijn apetrots op ons kleine ventje! We weten nog niet wanneer we naar China kunnen om hem op te gaan halen, maar we hopen daar snel meer duidelijkheid over te krijgen. We zitten zelf te hopen op eind juni.

Iedere keer als we mensen over ons zoontje vertelden, moesten we wel drie keer zijn naam herhalen, want die is qua uitspraak niet echt makkelijk. Toch hebben we besloten om hem zijn originele naam te laten houden, dat is immers het enige wat hij uit China meeneemt naar een nieuw land vol vreemde mensen en vreemde gebruiken. Ook willen we vasthouden aan de Chinese uitspraak ervan: Wen G(u)wee. We hebben zelf al uitgebreid geoefend met het onderstaande filmpje. De uitspraak van de ‘G’ staat op 1:05 minuten, de uitspraak van ‘ui’ staat op 3:20 minuten.

DOLGELUKKIG!

Geschreven door Liselore en Rens

Op dinsdag 26 maart, zijn we om kwart voor vier ‘s middags door Serge van Meiling gebeld. ‘Het is zover!’ zei hij, en ik liet van schrik bijna de telefoon uit mijn handen vallen. Rens was natuurlijk niet in de buurt, dus hield ik het kort en zei ik dat we terug zouden bellen.

Een uur later zaten met het zweet in onze handen opnieuw aan de telefoon. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is in adoptieland, zou Serge ons aan de telefoon een voorstel doen. Hierbij geeft hij alleen aan wat de special need van het kindje is, zonder het geslacht en de leeftijd te noemen. Dit is in principe een formaliteit, want in de meeste gevallen valt dit binnen de grenzen die je zelf eerder hebt aangegeven. Nu hadden we vrij ruime grenzen aangegeven en hielden we met van alles rekening. Behalve met wat Serge ons daadwerkelijk te vertellen had.

‘Het kindje loenst een beetje en is volgens Chinese groeitabellen iets kleiner dan gemiddeld,’ vertelde hij.

‘Is dat alles?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ja, meer kan ik er niet van maken,’ zei Serge lachend.
 ‘Natuurlijk is dit kind welkom!’ zeiden we daarop, compleet verrast dat er gewoon helemaal geen sprake is van een special need. Het kind is gezond!
‘Dan mag ik jullie feliciteren met jullie zoon!’ zei Serge. ‘Hij is elf maanden oud en hij heet Yang Wen Gui. Hij wordt op 8 april 1 jaar.’
Onze monden waren inmiddels zowat open gezakt. Zo jong? Zo gezond? En op dezelfde dag jarig als Rens? Zo mooi als dit hadden we nooit durven dromen!

Veel zinnigs wisten we niet uit te brengen. Meer dan een afspraak maken om die avond bij Serge langs te gaan om het rapport en de foto’s op te halen kwam er niet meer uit. En toen we eenmaal op hadden gehangen, was het nog niet doorgedrongen.

Er kwam een roes, waarin we opzochten waar de plaats lag waar zijn weeshuis staat. Xuzhou City bleek in het oosten van China, in het binnenland grofweg tussen Beijing en Shanghai, te liggen. Het is voor Chinese begrippen een middelgrote stad met circa 10 miljoen inwoners. We hebben gekeken waar we met onze reis door China allemaal zijn geweest, en alhoewel we niet in Xuzhou City zijn geweest, waren  we wel redelijk in de buurt.

We hebben opgezocht wat zijn naam betekent: Yang Wen Gui (je spreekt het uit als Jang Wen Ghweej). Yang betekent zon (en is zijn achternaam), Wen staat voor cultureel en Gui voor schat.

In een trance hebben we wat gegeten, wat aangerommeld en vervolgens zijn we snel naar Oosterhout gereden, waar we een hele stapel foto’s van ons kereltje te zien kregen. En wederom was er verbazing: wat een leuk, mooi mannetje!

Opeens had onze droom een gezicht. Opeens waren we zomaar papa en mama van een kindje aan de andere kant van de wereld. Het is onvoorstelbaar maar waar, wat ergens heel onwerkelijk voelt, is ook meteen een feit: zodra je de foto ziet is dat jouw kind. Er is vertedering, ontroering en ergens ook herkenning: op jou hebben we zolang gewacht. En dat was het waard.

We zijn meteen dezelfde avond langs onze ouders, broers en zus geweest en iedere keer als we de foto’s weer uit de tas haalden werd het weer een beetje echter. Dit is Yang Wen Gui, dit is onze prachtige zoon.

 

Nog even geduld a.u.b.

Geschreven door Rens (en Stichting Meiling)

Eerder deze maand ontvingen we van Stichting Meiling onderstaande bericht. Het maakt natuurlijk niet duidelijk hoe lang we nog op ‘het telefoontje’ moeten wachten. Maar het laat wel zien dat er beweging in de wachtlijst zit. Nog even geduldig blijven dus.

Beste families,

De afgelopen 2 maanden hebben we 2 voorstellen kunnen doen. Het gaat om 2 jongetjes van 2 jaar. Qua voorstellen is het vrij rustig geweest, maar we zijn wel aan het werk met flink wat kinddossiers. We merken dat in de periode rond het Chinees Nieuwjaar de molens een tandje langzamer draaien in China. Medische updates die we echt nodig hebben om de match goed te kunnen beoordelen laten langer op zich wachten. Voor u en ons een kwestie van geduld hebben. Iets waar we toch al zwaar op getraind worden in adoptieland. Maar goed, als we dan uiteindelijk een mooi en verantwoord voorstel kunnen doen dan is het dat zeker waard. De langst wachtende families hebben een inlogdatum van oktober 2012 en gelukkig kunnen we onze maximaal 1 jaar wachttijd vanaf inlogdatum tot voorstel nog steeds ruim waarmaken.

Voor 10 kinderen zijn we nu aan het werk om het medische dossier duidelijk te krijgen. Hiervoor hebben we extra informatie nodig vanuit China. Niet voor alle 10 kinderen hebben we al families op het oog en mogelijk zal er voor 2 of 3 kinderen een oproep komen op onze website www.meiling.nl . Vooral voor de leeftijdsgroep vanaf 3 jaar is het lastiger om ouders te vinden. Er staan nu 14 families op de wachtlijst.

Inlogdatum 26 december 2012

Geschreven door Liselore

‘Beste Rens en Liselore,

Jullie inlogdatum is 26 december 2012.

Groetjes,

Serge’

We kijken elkaar verbaasd aan als we deze email van Serge, onze contactpersoon bij adoptiebureau Meiling, krijgen. Inlogdatum 26 december? Wat wil dat nu weer zeggen?

We slaan een email die we afgelopen november van Meiling kregen er op na. Deze email was een update over de wachtlijst bij Meiling. Hieruit is op te maken dat de inlogdatum de datum is waarop China ons dossier dat we afgelopen najaar met een notaris, rechtbank, twee ministeries en de Chinese ambassade hebben samengesteld binnen heeft gekregen.

In deze update stond ook dat er in november 2012 zestien stellen op de wachtlijst van Meiling stonden en dat de langst wachtende familie een inlogdatum van september 2012 had. Op het moment dat de update de deur uitging was Meiling bezig de achtergronden van zeven nieuwe kindjes aan het uitzoeken. 

Deze kinderen zullen intussen aan wachtende families zijn gekoppeld, waardoor de wachtlijst voor ons nu weer een stukje korter is geworden. En dat is maar goed ook, want het begint stiekem toch aardig bij ons te kriebelen. Op het moment dat het 1 januari 2013 werd sloeg het bij ons toe: de onrust. Dit is het jaar waarin we papa en mama gaan worden en iedere dag brengt ons dichterbij.

We staan niet iedere dag op met de gedachte dat vandaag weleens DE dag van het telefoontje zou kunnen zijn, maar we betrappen ons er wel op dat we al nadenken over de inrichting van de kinderkamer. En waar we in de huiskamer het speelgoed op gaan bergen.

De hoeveelheid aanwezig speelgoed is immers behoorlijk gegroeid. Onze families hebben met sinterklaas en kerst al speelgoed cadeau gedaan en zelf kopen we ook zo nu en dan wat. Als je een speelgoedwinkel binnenloopt en wat rondneust blijkt het helemaal niet zo moeilijk te zijn om leuk speelgoed te vinden dat zowel voor een jongen als meisje van 1 tot 2,5 jaar geschikt is.

Hallo 2013!

Geschreven door Rens en Liselore

21 December 2012

Het is de laatste avond van het jaar en we zitten alweer bijna klaar voor weer een avond uit. Het is erg druk geweest de laatste tijd met talloze etentjes, visites en feesten, met als hoogtepunt ons ‘Einde van de Wereld-feest’ op 21 december.  (-;

We genieten er allemaal met volle teugen van, beseffend dat als we straks met onze kleine terug uit China zijn, de deur een tijdje spreekwoordelijk op slot zal gaan. Er zullen geen aankomstfuiven, babyfeesten of welkomstborrels komen, want dat zal die kleine echt niet kunnen handelen. En dat is jammer, maar wel het beste.



21 December 2012

Die kleine is uit zijn of haar vertrouwde omgeving weggehaald, is met vreemden naar een onbekend land, een onbekende taal en onbekend eten gekomen en zal de eerste tijd hard nodig hebben om aan de nieuwe situatie en aan ons te wennen. Een hele stoet met mensen die allemaal belangstelling willen tonen en knuffelen zal daar niet bij gaan helpen. Alle goede bedoelingen ten spijt.

21 December 2012

Kortom, als we in 2013 eenmaal met ons drietjes zijn zullen we nauwelijks (en dan nog apart van elkaar) uitgaan, zijn we veel thuis en zullen er weinig visites zijn. Dit is allemaal nodig zodat ons kindje zich aan ons als ouders gaat hechten en niet in de war raakt van anderen die over de vloer komen en aandacht geven. En dat ons huis een ‘veilige haven’ is waar het om ons drieën draait.

Dit zijn de adviezen die we in aanloop naar de adoptie toe ontvangen hebben en die we ter harte zullen nemen om samen met ons kindje een zo goed mogelijke start te maken.

 

21 December 2012

We gaan de feestjes en het uitgaan het komende jaar missen, maar kijken ook erg uit naar deze nieuwe fase in ons leven. En we zullen het in 2014, als onze kleine er aan toe is, ruimschoots weer inhalen. Wie weet vieren we dan in plaats van een aankomstfeestje wel een ‘Hoera, de kleine voelt zich hier thuis-feestje’.

 

Hoe dan ook, wij zeggen vol vertrouwen: ‘Hallo 2013’, en drinken daar vannacht ook nog een drankje op. Of twee. Of drie. Of…

 

Gelukkig Nieuwjaar!

Een rondje door Den Haag

Geschreven door Liselore

Nadat we bij de notaris waren geweest om onze aanvragen en gegevens te laten legaliseren, moesten we naar de rechtbank van Breda om de handelingen van de notaris te laten legaliseren. En ook toen waren we nog niet klaar.

Ik ben afgelopen donderdag naar Den Haag geweest om stempeltjes bij twee Ministeries en een ambassade op onze papieren te krijgen. Ik had van adoptiebureau Meiling een hele handleiding meegekregen hoe en in welke volgorde ik alle instanties af moest gaan, dus ik stond keurig netjes om 9 uur voor de legalisatiebalie van het Ministerie van Justitie. Als ik er later zou zijn, zou ik waarschijnlijk lang moeten wachten en niet meer op tijd bij andere instanties terecht kunnen.

Binnen een mum van tijd had ik een stempel en krabbeltje onder die van de notaris en de rechtbank van Breda, vervolgens ging ik op weg naar de volgende halte: het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Bij deze legalisatiebalie was het aanmerkelijk drukker, ik moest een nummertje trekken en wachten. Toen ik aan de beurt was moest ik mijn papieren afgeven en weer wachten. Drie kwartier later (!) was ik weer een stempeltje rijker en een tientje armer. Het was inmiddels half elf, dus moest ik gaan haasten om bij de Chinese ambassade te komen. Dat ligt zo’n beetje tegen Scheveningen aan en is maar tot 12:00 uur open.

De Chinese ambassade in Den Haag

Bij de ambassade aangekomen moest ik voor de derde keer die dag mijn handtas afgeven, mijn zakken legen en door detectiepoortjes lopen. En alweer ging het alarm af door de gesp op mijn laarzen…

Toen ik na een rij vloeiend Chinees sprekende mensen eenmaal aan de beurt was en aan het loket stond bleken mijn gebeden verhoord: de baliemedewerkster sprak uitstekend Nederlands. Ik was er een paar jaar eerder, toen ik visums voor Vietnam bij de Vietnamese ambassade wilde regelen, al achter gekomen dat dit geen vanzelfsprekendheid is.

Ik moest een formuliertje invullen en een kopie van mijn paspoort maken. Daarna moest ik mijn hele pak papieren met geboortecertificaten, uitreksel van het huwelijksregister, gezondheidsverklaringen, verklaringen van inkomsten, verklaringen van goed gedrag, referentiebrieven geschreven door vrienden en familie, de adoptieaanvraag, het verslag van kinderbescherming en de justitiële beginseltoestemming voor adoptie, gebundeld met het zegel van de notaris en bestempeld door alle mogelijke instanties, hier afgeven.

Morgen kan ik weer terug om de steeds groter wordende bundel op te halen. Daarna moeten we nog zes foto’s van onszelf en ons huis toevoegen, een laatste verklaring invullen en kan het hele gebeuren weer naar adoptiebureau Meiling.

De volgende keer dat we weer van alles zullen moeten regelen hebben we HET telefoontje gehad en zijn we onze reis naar China en de komst van onze kleine aan het voorbereiden. Wanneer dat telefoontje gaat komen weet niemand. Ik heb zelf een goed gevoel bij het voorjaar. Maar dat wil volgens mij niets zeggen, ik heb nu eenmaal een hekel aan de winter…

Adoptie is niet vanzelfsprekend

Geschreven door Liselore

Een adoptietraject duurt lang en als potentiële adoptieouders moet je een lange weg met allerlei stappen en testen doorlopen. Veel ‘buitenstaanders’ zien dat als vreselijk oneerlijk. Zowat iedereen kan immers in de vreemdste omstandigheden een kind op de wereld zetten alsof het niets is en andere mensen die geen kinderen kunnen krijgen moeten aan hoge eisen voldoen. Het krijgen van kinderen, biologisch of geadopteerd, zou voor iedereen gelijk moeten zijn.

Wij zien de hele adoptieprocedure inmiddels allang niet meer als onrechtvaardig. Aan het begin van ons traject moesten we een verplichte voorlichting van zes halve dagen van de stichting Adoptievoorzieningen volgen en we hebben inmiddels ook de nodige boeken over adoptie gelezen. Hierdoor trek je vanzelf de conclusie dat het adopteren van een kind absoluut niet hetzelfde is als een biologisch kind opvoeden. En dat er tijdens de procedure niet naar kinderen voor ouders worden gezocht, maar ouders voor kinderen. Het kind staat centraal.

Als je op natuurlijke wijze een kind krijgt, zal dit kind zich automatisch aan de ouders gaan hechten. Een kind dat ter adoptie is afgestaan, is door de ouders in de steek gelaten, het was niet welkom. Zo’n kind weet dat heel goed, hoe jong het ook is. Na een tijdje in een weeshuis, waar dat kind erg weinig individuele aandacht krijgt, komen er adoptieouders op het toneel. Ze zien er anders uit, ze praten anders, ze ruiken anders. Opeens is er een enorme berg individuele aandacht, iets wat dat kind helemaal niet gewend is.

Een goede hechting komt niet vanzelf

De adoptieouders zullen nu hun best moeten gaan doen om ervoor te gaan zorgen dat dit kind zich bij hen vertrouwd voelt en dat het zich aan hen gaat hechten. Dit is alles behalve een vanzelfsprekend proces, je hebt hier erg veel geduld, consequent gedrag en een doordachte opvoeding voor nodig.

Mensen die gezondheidsproblemen hebben, een mogelijk onstabiele relatie of een problematische jeugd hebben gehad, komen niet voor adoptie in aanmerking. Dat klinkt heel cru, maar denk je eens in dat een adoptiekindje in een gezin terecht komt waarbij de ouders na een tijdje gaan scheiden en het kindje dus weer ‘ontworteld’ wordt? Of dat een of beide ouders geen liefdevolle omgeving kunnen bieden omdat ze dat zelf nooit hebben gehad? Dat is al moeilijk voor een biologisch kind, voor een geadopteerd kind is het tien keer erger.

Adoptiekinderen hebben al meer dan genoeg meegemaakt, datgene wat ze nodig hebben is een stabiel en liefdevol gezin. Daar worden stellen via een onderzoek van de kinderbescherming, verschillende gesprekken met het adoptiebureau en verklaringen van huisartsen op getest. Die pedofiel van kinderdagverblijf Het Jokertje zat ook met zijn echtgenoot in het adoptietraject. De kinderbescherming had hen, ver voor er sprake van al die ophef was, al niet geschikt voor adoptie bevonden. Dus het is echt niet allemaal voor niets.

Uiteindelijk dragen de procedures en strenge eisen bij aan een geslaagde adoptie, waarbij ouders een goed idee hebben van waar ze aan beginnen en voldoende adviezen hebben gekregen om voor een stabiele hechting te kunnen zorgen. Op die manier krijgt ieder kind een warm thuis en goede basis voor de rest van hun leven.