Bij de notaris

Geschreven door Liselore

Afgelopen donderdagavond waren we bij een notaris in familierecht om een hele stapel papieren te legaliseren. We hebben de afgelopen weken allerlei formulieren moeten verzamelen, zoals werkgeversverklaringen, verklaringen van goed gedrag, internationale uitreksels van het geboorteregister, een opgave van onze financiële status, gezondheidsverklaringen, voogdij verklaringen en uitgebreide aanvragen voor adoptie gericht aan China.

Het opvragen van een internationaal uitreksel van het huwelijksregister bleek uiteindelijk reuze mee te vallen. Ik zag dat in het begin niet helemaal zitten omdat je zo’n uitreksel in de gemeente waarin je getrouwd bent moet ophalen. Aangezien wij in Las Vegas zijn getrouwd, leek dat vrij omslachtig. Na wat uitzoekwerk bleek het voldoende te zijn om een brief naar de gemeente Den Haag te sturen. Daar is ons huwelijk namelijk geregistreerd toen we het voor de Nederlandse wet legaliseerden. Binnen een paar dagen kregen we het internationaal uitreksel netjes toegestuurd.

Gebundelde documenten van de notaris, met lakzegel

Ook hebben drie mensen uit onze omgeving een referentiebrief moeten schrijven waarin ze in het Engels moesten uitleggen waarom wij geschikte ouders zouden zijn. Dat hebben zus Katja, broer Rob en goede vriend Jochem voor ons gedaan, nogmaals erg bedankt hiervoor!

Bij de notaris mochten we de boel ondertekenen, is het rapport van de Raad voor Kinderbescherming toegevoegd en is alles gebundeld. Met een heuse lakzegel en al. Nu gebruikt men tegenwoordig een sticker als lakzegel (veel makkelijker dan dat gedoe met kaarsvet en een stempel dat vervolgens moet drogen), maar het ziet er evengoed erg stoer uit. 

De volgende stappen zijn nu dat we weer een stempeltje bij de rechtbank van Breda moeten gaan halen en vervolgens in Den Haag twee ministeries en de Chinese ambassade afmoeten voor verdere legalisatie.

Jongen of meisje?

Geschreven door Liselore

Veel mensen die horen dat we in de laatste fase van ons adoptieproces zitten, gaan er automatisch vanuit dat we over een tijdje een dochtertje krijgen. Sinds 1980 zaten de Chinese weeshuizen immers propvol met enkel en alleen meisjes. Dat kwam omdat de mensen in China vanaf 1979 maar één kind mochten hebben om de enorme bevolkingsgroei te beperken. Als er in een gezin toch een tweede kind werd geboren, kregen zij een torenhoge boete van de regering.

Chinezen waren vooral in die tijd erg traditioneel ingesteld, ze wilden allemaal een zoon. Als er dan een meisje werd geboren werd dit kind vaak zonder aangifte afgestaan aan een weeshuis, zodat ze nog een keer konden proberen een zoon te krijgen. Jarenlang waren zowat alle adoptiekindjes uit China dus meisjes.

Tijden veranderen, regels worden soepeler en China heeft inmiddels een veel betere economie. Meer mensen nemen door hun hogere inkomens de boete voor een tweede kind voor lief, waardoor er minder kinderen in een weeshuis terecht komen. Daarnaast mogen Chinezen nu een kind adopteren als ze al een biologisch kindje hebben.

Tradities in China zijn er ook nog steeds, ze adopteren namelijk liever een meisje dan een jongen. Als ze een jongen adopteren vinden ze dit lastig met de stamboom en erfenissen omdat dit geen biologisch kind is. Met een meisje is dat allemaal geen bezwaar, zij geeft na haar huwelijk geen familienaam door.

Kindjes in een Chinees weeshuis

Daar komt bij dat er in 1995 het internationaal adoptieverdrag is ingesteld. Dit houdt dat een weeskind in eerste instantie de kans moet krijgen om in het eigen land geadopteerd te worden. In China zijn ook meer dan genoeg ongewild kinderloze stellen en sinds 1992 zijn ook zij via de officiële kanalen aan het adopteren. Voorheen waren adopties binnen China vaak onofficieel, ze werden niet via de regering en bestaande adoptiekanalen geregeld.

Wat is het resultaat? Bij ieder weeskindje in China wordt eerst gekeken of dat door Chinese ouders kan worden geadopteerd. Vaak is dat het geval. De kindjes beschikbaar voor internationale adoptie zijn dus ouder (het bureaucratisch proces van het zoeken naar juiste Chinese ouders duurt even) en hebben veelal een ‘special need’. Dit kan van alles zijn, zoals een hazenlipje, een paar missende vingertjes, doof aan één kant, een groei achterstand door vroeggeboorte of een hartafwijking.

Door al deze veranderingen in de laatste jaren zijn zo’n 80% van alle adoptiekindjes uit China  een jongentje, en sinds het internationaal adoptieverdrag hebben ze allemaal een zogenaamde special need. In onze ogen is in veel gevallen de term special need veel te zwaar, maar goed. Het is nu eenmaal het etiket wat veel weeskindjes in het adoptiecircuit opgeplakt krijgen. Zodra wij onze kleine in onze armen hebben gaat dat etiket regelrecht de prullenmand in.

Wat kunnen wij nu verwachten? Grote kans op een jongetje met etiket, niet jonger dan elf maanden en niet ouder dan 2,5 jaar bij aankomst. Die 2,5 jaar is een maximale leeftijd die we zelf aan mochten geven. Wij hebben voor 2,5 jaar gekozen omdat we daarmee niet zo lang hoeven te wachten als dat we bijvoorbeeld 1,5 jaar zouden aangeven en omdat we toch zoveel mogelijk ontwikkelingsstadia van die kleine mee willen maken.

Een kinderkamer kunnen we dus nog niet in gaan richten. Een kind van elf maanden heeft andere behoefte in een kamertje dan een kind van 2,5 jaar. We wachten gewoon geduldig af, we krijgen uiteindelijk vanzelf te horen hoe oud onze kleine is en of het inderdaad een jongen is. Of toch een meisje.

In verwachting!

Geschreven door Rens

Ik doe niet mee aan internet trends zoals Twitter en Facebook en ook mijn LinkedIn profiel is niet actief. Maar ik heb nu wel een heel goede reden om voor het eerst op een blog te schrijven. Liselore en ik zijn namelijk in verwachting! In verwachting van ons kindje uit China, of zoals Liselore het graag noemt, adoptiezwanger. En iedereen mag het nu weten!

Je kan zeggen dat de eerste 3 maanden van de ‘zwangerschap’ voorbij zijn en dus zijn de meeste mensen uit onze directe omgeving onlangs persoonlijk op de hoogte gebracht van het feit dat Liselore en ik vanaf nu een telefoontje kunnen verwachten met het bericht dat er aan de hand van ons dossier een match is gemaakt en dat er dus een klein Chineesje is dat ons kindje zal worden. Liselore en ik zijn zo blij dat we na 3½ jaar nu eindelijk in de laatste fase van ons adoptietraject zijn aangekomen!

We kwamen wel heel plotseling in deze laatste fase terecht. Nu 3 weken geleden hadden we de landenintake, een gesprek in Oosterhout bij Serge van Stichting Meiling thuis. In dat gesprek maakte Serge een algemene opmerking die heel duidelijk suggereerde dat we al in de fase zijn aangekomen waarin we dat ene levensveranderende telefoontje kunnen krijgen! Liselore en ik keken elkaar aan en dachten, “wacht even, wij hebben ergens iets gemist…”.  (note:  Liselore heeft dit bewust in haar eerder geplaatste blogtekst over de landenintake weggelaten omdat wij familie en vrienden eerst persoonlijk van deze belangrijke mijlpaal op de hoogte wilden brengen.)

De traktatie voor familie en vrienden

Ons voorgaande gesprek met Stichting Meiling was begin juli in Zwolle, toen we onze grenzen met betrekking tot special need moesten aangeven. In dat gesprek zouden we aanvankelijk ook verder geïnformeerd worden over de volgende stappen in ons adoptietraject. Maar door een miscommunicatie waren we een uur later in Zwolle en was er alleen tijd voor het special need gesprek. Niet zo erg. We zouden deze informatie met een volgende contact alsnog krijgen, zo vernamen wij toen. Daarna volgde de vakantieperiode en bleef het weer een tijdje stil. En dat waren we wel gewend. Elke stap die we eerder in dit traject hebben gezet nam altijd tenminste enkele maanden in beslag. En we wisten dat er nog een hele papierwinkel zou volgen, dus wij bleven gewoon geduldig.

Maar deze maand ging het ineens heel snel. Op donderdag 6 september kregen we een telefoontje van Stichting Meiling. Of we de maandag erna naar Oosterhout konden komen voor de landenintake, voor China. Natuurlijk konden we dat! En we waren verheugd dat dit al binnen enkele dagen zou zijn. Tijdens dit gesprek, waarin we vooral geïnformeerd werden over het in orde en compleet krijgen van alle benodigde papieren, vernamen we dus dat we ondertussen al een stuk verder in ons adoptietraject waren dan gedacht!

Wij waren er, nog niet helemaal volledig geïnformeerd, vanuit gegaan dat het befaamde telefoontje pas kon komen zodra alle papieren in orde waren. Maar het bleek dus zo te zijn dat vanaf het moment dat werd vastgesteld dat we bemiddelbaar voor China zijn (d.w.z. zeggen dat we aan alle criteria voldoen), wij ook al gematched kunnen worden met een Chinees kindje, dus terwijl de papierwinkel nog loopt. En deze plotselinge versnelling in ons traject hadden we niet voorzien.

We kunnen hier spreken van onzorgvuldigheid in de communicatie van Stichting Meiling, maar dat mag de pret niet drukken. We weten nu dat we niet later dan in 2013 zullen afreizen naar China voor onze eerste ontmoeting met ons kindje. En we hebben er alle vertrouwen in dat Stichting Meiling dit goed zal begeleiden.

Een exacte datum is natuurlijk nog steeds niet te noemen, maar we kunnen er nu voorzichtig van uitgaan dat we binnen nu en een half jaar dat ene telefoontje zullen ontvangen en daarna dus snel zullen weten wanneer Liselore en ik naar China vertrekken, om na ca. 2½ week met ons kindje thuis te komen. Eindelijk!

De landenintake

Geschreven door Liselore

Vorige week kregen we opeens vanuit het niets een telefoontje van adoptiebureau Meiling. Of we over een paar dagen tijd hadden voor de landenintake. We waren helemaal verbaasd, normaal gesproken ging er altijd een paar maanden overheen voordat we een uitnodiging voor de volgende stap kregen, nu ging het plotseling een stuk sneller.

Maandag reden we dus naar Oosterhout, naar het huis van de familie De Blok, waar Serge ons uitleg gaf over de enorme papierwinkel die ons staat te wachten. Ook dit hadden we niet verwacht, we dachten dat de landenintake inhield dat we nog een laatste keer onder de loep werden genomen of we wel geschikt waren voor adoptie uit China. Dat schijnt dus niet zo te zijn, het laatste wat ons weerhoudt van een definitieve adoptie uit China is een lange lijst met formulieren die we moeten invullen, bij de gemeente op moeten halen en door onze huisarts moeten laten ondertekenen.

Onze bruiloft in Las Vegas, 2004

Zo moeten we een echtpaar als voogd instellen dat de zorg van ons kind op zich neemt als er iets met ons gebeurt. En volgens de Chinese regelgeving mag dit alleen een getrouwd stel zijn. We hebben opnieuw gezondheidsverklaringen van onze huisarts nodig, daarbij moet ook ons bloed en urine onderzocht worden. Daarnaast hebben we internationale uitreksels van het geboorteregisters nodig, en een internationaal uitreksel uit het huwelijksregister. Dat uitreksel van het huwelijksregister wordt mogelijk een uitdaging, we zijn immers in Las Vegas getrouwd, dus we kunnen niet zomaar bij onze eigen gemeente langs voor zo’n uitreksel.

Daarnaast is er nog een lijst met andere documenten nodig en die worden dan allemaal naar China gestuurd. Ik ben benieuwd hoe ze daar in China op reageren, als ze op ons uiteindelijke uitreksel uit het huwelijksregister zien dat Elvis Presley onze getuige was ;).

Het eerste speelgoed!

Geschreven door Liselore

Tja, het duurt natuurlijk nog even voor we echt papa en mama worden. We hebben nog een aardige weg in het adoptietraject te gaan, maar feit is wel dat we steeds meer in de buurt komen.
Dit is zijn de stappen die we tot nu toe hebben doorlopen:

• Inschrijving voor adoptie bij het Ministerie voor Justitie
• Bijwonen verplichte voorlichtingsbijeenkomsten
• Beoordeling door de kinderbescherming
• Eerste intake bij adoptiebureau Meiling
• Special Need intake bij adoptiebureau Meiling
• Opsturen family plan

De volgende stappen (voor zover bekend bij ons) wachten ons nog:

• Landenintake bij adoptiebureau Meiling
• Ons dossier wordt naar China gestuurd 
• Afwachten op een 'match' met ons kindje
• Naar China afreizen om onze kleine op te gaan halen

Meer details over ons traject en de daaraan verbonden tijdlijn staan op de pagina Ons adoptietraject.

Gekeken naar de tijd die we er al op hebben zitten en de tijd die we waarschijnlijk nog te gaan hebben zijn we dus al ver over de helft. Bij iedere stap die we nemen komen we weer een stukje dichterbij en zeker nu we bij de laatste horde van het adoptiebureau staan wordt het allemaal heel echt.

Het eerste speelgoed

Toen het afgelopen weekend de catalogus van Ikea bij ons op de deurmat viel, zag ik toevallig dat ze op de kinderafdeling drie poppen in het assortiment hebben opgenomen: een blanke, een Aziatische en een donkere pop.

Het leek mij leuk en verstandig om ze alle drie te kopen zodat we straks onze kleine al heel jong bewust kunnen maken van het feit dat mensen verschillende huidskleuren hebben. Nu zullen we daar in principe geen poppen voor nodig hebben omdat ons kind een andere huidskleur zal hebben dan wijzelf, maar zo kunnen we wel spelenderwijs aantonen dat een huid alleen een schil is, een buitenkant. Het is geen etiket of reden om iemand te beoordelen.

Om niet het risico te lopen dat die poppen over een tijdje niet meer te verkrijgen zijn, heb ik ze dus vandaag gehaald. En, koopziek als ik ben, heb ik er meteen ook alle bijpassende kleertjes, accessoires en een leuke opbergkist bij gehaald.

Daarmee is er weer een stap genomen, ook al staat die niet op het officiële lijstje. We hebben vandaag het eerste speelgoed in huis gehaald dat geen cadeau voor een neefje of nichtje is. We hebben voor het eerst spullen gehaald voor ons eigen kind.

Nog zo ver weg en toch ook zo dichtbij...