We hebben een vertrekdatum!

Geschreven door Liselore

Gisterenavond werden we geheel onverwacht gebeld door Ineke van de Stichting Meiling. We mogen zaterdag 13 juli naar China om Wen Gui op te gaan halen!

 

We dachten dat we eerst een travel approval zouden krijgen en dat pas een week of twee daarna bekend zou worden wanneer we zouden vertrekken, maar dat stukje ging dus sneller. En dat is maar goed ook, want wat hadden we het de afgelopen weken zwaar om in het ongewisse te zitten wanneer we naar onze kleine mochten.
 

Champagne!

We zijn door het dolle heen dat we nu nog maar iets meer als drie weken verwijderd zijn van de dag dat we op het vliegtuig stappen. De fles champagne die al een tijd in de koelkast stond om open te trekken als we werden gebeld met een voorstel (maar die op het moment suprême volledig werd vergeten) hebben we gisterenavond dus maar opengetrokken.

Nu we een vertrekdatum hebben kunnen we meteen van alles gaan regelen, van een opvang voor onze cavia’s en vogels tot aan visums, een afspraak met een kinderarts direct na thuiskomst en directe dekking door onze zorgverzekeraar. Natuurlijk komt er ook aankomstkaartjes en gelukkig waren we al begonnen met het organiseren van een aankomstfeestje in september.

Voorlopig is de dag dat we weer in Nederland aankomen dinsdag 30 juli, maar dit kan nog een dag of wat verschuiven. Iedereen die het leuk vindt om ons dan op Schiphol te verwelkomen is van harte welkom, de definitieve dag en tijd volgen nog.  

Het aftellen is nu echt begonnen!

Weer een stapje dichterbij

Geschreven door Liselore

Afgelopen dinsdag hadden we hem eindelijk in handen: de felbegeerde LOA. Het is een mooi officieel document waarin we aangeven dat we inderdaad Wen Gui willen adopteren. Het is direct ondertekend en de volgende dag weer verstuurd naar adoptiebureau Meiling. Vanuit daar gaat het door naar China.

De felbegeerde LOA

De volgende stap is dat we vanuit China een zogenaamde ‘travel approval’ krijgen. Deze zou binnen twee maanden onze kant op moeten komen. Zodra we deze hebben kunnen we eindelijk de laatste voorbereidingen treffen om naar China te gaan en Wen Gui op te halen.

Aangezien het langer duurde dan voorspeld eer we de LOA kregen, hopen we nu heel hard dat de travel approval er sneller zal zijn dan verwacht. We staan te trappelen van ongeduld om naar China te gaan!

De kinderkamer is bijna af, en de hoeveelheid speelgoed en kleertjes groeit ook met de week. We mogen dan misschien niet precies weten welke kledingmaat Wen Gui zal hebben als we in China aankomen, maar we zullen toch wat in huis moeten hebben om mee te nemen. Wen Gui zal niet samen met een hele kledingcollectie aan ons worden overgedragen.

We gokken erop dat hij kleiner zal zijn dan zijn neefje Owen die maar vier dagen jonger is. Owen heeft inmiddels maat 80, dus gaan we maar uit van maat 74. We zijn er nog niet achter wat voor grootte schoentjes er bij maat 74 past, daar gaan we in China wel voor shoppen. 

Al met al komen we langzaam dichterbij, maar wat is het toch moeilijk om geduldig te blijven!

LOA, waar blijf je?

Geschreven door Liselore

Op de dag dat het hele land in de ban was van een troonswisseling, trokken wij ons nergens iets van aan en gingen we verder met datgene waar we vorig weekend aan waren begonnen: de slaapkamer van Wen Gui.

Wen Gui's slaapkamer

Er staat inmiddels een bedje, een kast en een stoel, de gordijnen en muren waren nog prima. Er ligt een leuk vloerkleed, er staat een volle speelgoedkist en er is ook al een heel assortiment aan knuffels uitgestald. Wat nog rest zijn muurdecoraties, afdekplaatjes voor stopcontacten en lampjes, maar het grootste deel is nu wel ver klaar.

Wat we echt nodig hebben, maar nog altijd niet hebben, is een LOA. Deze Letter of Approval moet uit China komen en is de officiële goedkeuring van onze adoptie van Wen Gui. Toen we op 26 maart van Meiling het voorstel kregen werd ons verteld dat het twee a drie weken zou duren eer die binnen zou zijn, maar die zijn inmiddels ver verstreken.

Als we die LOA hebben, moeten we vervolgens op een travel approval wachten, pas daarna krijgen we een daadwerkelijke afreisdatum.

Iedereen heeft het tegen ons gezegd: die laatste maanden wachten zijn het zwaarst, en zo is het ook werkelijk. We hebben een prachtige zoon aan de andere kant van de wereld, maar we mogen nog niet naar hem toe. En in de tussentijd lijkt iedere dag een week, iedere week een maand.

Bureaucraten, wordt wakker! We willen ons kind op komen halen!

Het scheel eraf drinken

Geschreven door Liselore

Rens en ik vieren ieder jaar samen onze verjaardag. Ik ben 15 maart jarig, Rens op 8 april. Voor we van het bestaan van Wen Gui wisten hadden we al ingepland dat we dit jaar op zaterdagavond 13 april een verjaardagsfeestje zouden geven.

 

Maar omdat we er opeens een gezinslid bij hadden (zo ver weg en toch zo dichtbij!), die ook nog eens op dezelfde dag jarig is als Rens, werd het onverwacht een driedubbel feestje. En we hadden ook meteen een thema, want volgens Tilburgs gebruik is het normaal dat je na de geboorte van een kind ‘het scheel eraf drinkt’. Dit omdat baby’s vaak scheel kijken.

Wen Gui

Onze Wen Gui kan er natuurlijk ook wat van, van scheel kijken, dus hij mocht dan wel niet recentelijk geboren zijn, er was nog altijd voldoende reden om het scheel eraf te drinken! Nu is het wel zo dat op recentere foto’s amper te zien is dat hij loenst, de pret was er niet minder om.

Het was weer heel gezellig en de volgende keer is Wen Gui er zelf ook bij!

Hoera een jongen!

1 jaar oud!

Geschreven door Liselore

We hebben vandaag een vreemde, maar desondanks feestelijke dag gehad. Het was niet alleen de verjaardag van Rens (en van zijn tweelingbroer Rob), maar ook de eerste verjaardag van Wen Gui.

Dat mannetje aan de andere kant van de wereld, van wie we alleen foto’s en een rapportje met gegevens hebben, hoort er bij ons al helemaal bij. Ook al hebben we hem nog nooit  gezien, nog nooit aangeraakt, nog nooit horen brabbelen, hij zit al diep in ons hart. Het is moeilijk uit te leggen, maar vanaf het moment dat we van zijn bestaan hoorden werd hij ook meteen echt onze zoon.

Dus hadden we vandaag allebei vrijgenomen en zijn we op de ochtend op pad geweest voor benodigdheden voor de kinderkamer. Daarna zijn we gezellig uit lunchen geweest, ter ere van beide verjaardagen. Later op de middag zijn we naar Rob geweest om nog verder te feesten.

Allebei jarig!

Het is apart om een verjaardag te vieren van iemand die er niet is, en die zich er ook helemaal niet bewust van is dat er twee mensen op een ander continent zijn geboortedag vieren, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wen Gui is vandaag 1 jaar geworden, en of hij er nu bij was of niet, er was in ieder geval een feestje. En aanstaande zaterdag, als Rens en ik samen onze verjaardag vieren, doen we het nog even dunnetjes over.

Namens Wen Gui willen we iedereen bedanken voor de verjaardagsfelicitaties!

Bedankt allemaal!

Geschreven door Liselore

We zijn de afgelopen week helemaal bedolven onder een stortvloed aan felicitaties via Facebook, telefoon, e-mail, kaarten en natuurlijk ook ‘real-life’. Via deze weg willen we iedereen nogmaals ontzettend bedanken voor al het enthousiasme voor onze zoon Wen Gui.

We zijn inmiddels al meer dan een week zijn ouders en de foto’s van zijn snoetje staan al helemaal op onze netvliezen gebrand, we zijn apetrots op ons kleine ventje! We weten nog niet wanneer we naar China kunnen om hem op te gaan halen, maar we hopen daar snel meer duidelijkheid over te krijgen. We zitten zelf te hopen op eind juni.

Iedere keer als we mensen over ons zoontje vertelden, moesten we wel drie keer zijn naam herhalen, want die is qua uitspraak niet echt makkelijk. Toch hebben we besloten om hem zijn originele naam te laten houden, dat is immers het enige wat hij uit China meeneemt naar een nieuw land vol vreemde mensen en vreemde gebruiken. Ook willen we vasthouden aan de Chinese uitspraak ervan: Wen G(u)wee. We hebben zelf al uitgebreid geoefend met het onderstaande filmpje. De uitspraak van de ‘G’ staat op 1:05 minuten, de uitspraak van ‘ui’ staat op 3:20 minuten.

DOLGELUKKIG!

Geschreven door Liselore en Rens

Op dinsdag 26 maart, zijn we om kwart voor vier ‘s middags door Serge van Meiling gebeld. ‘Het is zover!’ zei hij, en ik liet van schrik bijna de telefoon uit mijn handen vallen. Rens was natuurlijk niet in de buurt, dus hield ik het kort en zei ik dat we terug zouden bellen.

Een uur later zaten met het zweet in onze handen opnieuw aan de telefoon. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is in adoptieland, zou Serge ons aan de telefoon een voorstel doen. Hierbij geeft hij alleen aan wat de special need van het kindje is, zonder het geslacht en de leeftijd te noemen. Dit is in principe een formaliteit, want in de meeste gevallen valt dit binnen de grenzen die je zelf eerder hebt aangegeven. Nu hadden we vrij ruime grenzen aangegeven en hielden we met van alles rekening. Behalve met wat Serge ons daadwerkelijk te vertellen had.

‘Het kindje loenst een beetje en is volgens Chinese groeitabellen iets kleiner dan gemiddeld,’ vertelde hij.

‘Is dat alles?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ja, meer kan ik er niet van maken,’ zei Serge lachend.
 ‘Natuurlijk is dit kind welkom!’ zeiden we daarop, compleet verrast dat er gewoon helemaal geen sprake is van een special need. Het kind is gezond!
‘Dan mag ik jullie feliciteren met jullie zoon!’ zei Serge. ‘Hij is elf maanden oud en hij heet Yang Wen Gui. Hij wordt op 8 april 1 jaar.’
Onze monden waren inmiddels zowat open gezakt. Zo jong? Zo gezond? En op dezelfde dag jarig als Rens? Zo mooi als dit hadden we nooit durven dromen!

Veel zinnigs wisten we niet uit te brengen. Meer dan een afspraak maken om die avond bij Serge langs te gaan om het rapport en de foto’s op te halen kwam er niet meer uit. En toen we eenmaal op hadden gehangen, was het nog niet doorgedrongen.

Er kwam een roes, waarin we opzochten waar de plaats lag waar zijn weeshuis staat. Xuzhou City bleek in het oosten van China, in het binnenland grofweg tussen Beijing en Shanghai, te liggen. Het is voor Chinese begrippen een middelgrote stad met circa 10 miljoen inwoners. We hebben gekeken waar we met onze reis door China allemaal zijn geweest, en alhoewel we niet in Xuzhou City zijn geweest, waren  we wel redelijk in de buurt.

We hebben opgezocht wat zijn naam betekent: Yang Wen Gui (je spreekt het uit als Jang Wen Ghweej). Yang betekent zon (en is zijn achternaam), Wen staat voor cultureel en Gui voor schat.

In een trance hebben we wat gegeten, wat aangerommeld en vervolgens zijn we snel naar Oosterhout gereden, waar we een hele stapel foto’s van ons kereltje te zien kregen. En wederom was er verbazing: wat een leuk, mooi mannetje!

Opeens had onze droom een gezicht. Opeens waren we zomaar papa en mama van een kindje aan de andere kant van de wereld. Het is onvoorstelbaar maar waar, wat ergens heel onwerkelijk voelt, is ook meteen een feit: zodra je de foto ziet is dat jouw kind. Er is vertedering, ontroering en ergens ook herkenning: op jou hebben we zolang gewacht. En dat was het waard.

We zijn meteen dezelfde avond langs onze ouders, broers en zus geweest en iedere keer als we de foto’s weer uit de tas haalden werd het weer een beetje echter. Dit is Yang Wen Gui, dit is onze prachtige zoon.