Juffrouw zenuwpees

Geschreven door Liselore

Dinsdagavond begon het. Toen hadden we een laatste afreisbijeenkomst vanuit het adoptiebureau. Samen met de stellen met wie we zeer binnenkort naar China gaan kregen we de laatste informatie en tips. Vanaf het moment dat ons persoonlijke reisschema bekend werd gemaakt begon ik ‘opvliegers’ te krijgen. We vertrekken op zaterdag vanaf Schiphol, op zondagochtend (lokale tijd) komen we aan in Beijing, vanaf daar vliegen we in de middag door naar Nanjing. Meteen de dag erop krijgen we Wen gui. Opeens was er niets theoretisch en hypothetisch meer aan, alles is nu concreet. 

De zenuwen sloegen genadeloos toe. Gaan we niets vergeten? Als we namelijk ook maar een enkel formuliertje vergeten mee te nemen gaat het hele feest niet door. Hebben we de goede flesjes en voeding om de eerste dagen mee door te komen? Hoe moeten we in hemelsnaam alles voor onszelf (inclusief iPads, laptop, modem en grote camera) en voor een klein ventje waarvan we de behoefte niet precies weten in twee koffers met een maximum aan 20 kilo proppen? 

Een visum aanvragen bij de dependance van de Chinese ambassade in Den Haag

Stopcontacten moeten nog worden afgedekt. De huiskamer is nog niet kindvriendelijk genoeg. We moeten nog uitzoeken hoe de filmfunctie op onze camera werkt (HET moment willen we uiteraard filmen). We moeten nog afspreken of we gaan proberen te skypen/ facetimen met familie vanuit China. Welke speeltjes nemen we al mee en welke nog niet? Nemen we boeken mee of hebben we toch geen tijd om te lezen en kunnen we de ruimte beter voor andere zaken gebruiken? 

Mijn hoofd tolt. Waar Rens zoals altijd rustig en kalm is, heb ik slapeloze nachten en loop ik nog net niet op mijn nagels te kluiven. Ik stond eergisteren bij de Prenatal bijna te hyperventileren toen ik zag dat ze wel tien verschillende papflessen hadden. Wat moet ik daar nu mee? Welke moet ik hebben? Klaarblijkelijk ben ik niet de enige hysterische aanstaande moeder (zonder dikke buik) die daar heeft staan panieken, de verkoopsters hebben me prima geholpen. Maar de sadist die het heeft verzonnen dat er van ieder item dat je voor je kind al dan niet nodig mocht hebben talloze keuzes zonder ook maar een ogenschijnlijk verschil aangeboden moet worden, mag van mij een nekschot krijgen. 

Ik droom iedere nacht van Wen Gui. Nooit iets vervelends, het is altijd leuk en vertrouwd, maar ik kan wel opeens zwetend wakker worden en me afvragen hoe ik een laptop in mijn cameratas gefrut krijg. We mogen tenslotte maar een stuk handbagage per persoon meenemen. 

Ik zal blij zijn als we – over vijf dagen al! – in het vliegtuig zitten. Dan maakt het niet meer uit of we de perfecte papfles bij ons hebben en is de hele papierwinkel die we voor onze reis moesten regelen achter de rug. Ik ben alleen al twee volle ochtenden kwijt geweest met het verkrijgen van visums voor China! Als we eenmaal op Schiphol aan zijn gekomen worden we heerlijk aan het handje genomen door het adoptiebureau en misschien, heel misschien, kan deze juffrouw zenuwpees dan eindelijk wat tot rust komen.

We hebben een vertrekdatum!

Geschreven door Liselore

Gisterenavond werden we geheel onverwacht gebeld door Ineke van de Stichting Meiling. We mogen zaterdag 13 juli naar China om Wen Gui op te gaan halen!

 

We dachten dat we eerst een travel approval zouden krijgen en dat pas een week of twee daarna bekend zou worden wanneer we zouden vertrekken, maar dat stukje ging dus sneller. En dat is maar goed ook, want wat hadden we het de afgelopen weken zwaar om in het ongewisse te zitten wanneer we naar onze kleine mochten.
 

Champagne!

We zijn door het dolle heen dat we nu nog maar iets meer als drie weken verwijderd zijn van de dag dat we op het vliegtuig stappen. De fles champagne die al een tijd in de koelkast stond om open te trekken als we werden gebeld met een voorstel (maar die op het moment suprême volledig werd vergeten) hebben we gisterenavond dus maar opengetrokken.

Nu we een vertrekdatum hebben kunnen we meteen van alles gaan regelen, van een opvang voor onze cavia’s en vogels tot aan visums, een afspraak met een kinderarts direct na thuiskomst en directe dekking door onze zorgverzekeraar. Natuurlijk komt er ook aankomstkaartjes en gelukkig waren we al begonnen met het organiseren van een aankomstfeestje in september.

Voorlopig is de dag dat we weer in Nederland aankomen dinsdag 30 juli, maar dit kan nog een dag of wat verschuiven. Iedereen die het leuk vindt om ons dan op Schiphol te verwelkomen is van harte welkom, de definitieve dag en tijd volgen nog.  

Het aftellen is nu echt begonnen!

Weer een stapje dichterbij

Geschreven door Liselore

Afgelopen dinsdag hadden we hem eindelijk in handen: de felbegeerde LOA. Het is een mooi officieel document waarin we aangeven dat we inderdaad Wen Gui willen adopteren. Het is direct ondertekend en de volgende dag weer verstuurd naar adoptiebureau Meiling. Vanuit daar gaat het door naar China.

De felbegeerde LOA

De volgende stap is dat we vanuit China een zogenaamde ‘travel approval’ krijgen. Deze zou binnen twee maanden onze kant op moeten komen. Zodra we deze hebben kunnen we eindelijk de laatste voorbereidingen treffen om naar China te gaan en Wen Gui op te halen.

Aangezien het langer duurde dan voorspeld eer we de LOA kregen, hopen we nu heel hard dat de travel approval er sneller zal zijn dan verwacht. We staan te trappelen van ongeduld om naar China te gaan!

De kinderkamer is bijna af, en de hoeveelheid speelgoed en kleertjes groeit ook met de week. We mogen dan misschien niet precies weten welke kledingmaat Wen Gui zal hebben als we in China aankomen, maar we zullen toch wat in huis moeten hebben om mee te nemen. Wen Gui zal niet samen met een hele kledingcollectie aan ons worden overgedragen.

We gokken erop dat hij kleiner zal zijn dan zijn neefje Owen die maar vier dagen jonger is. Owen heeft inmiddels maat 80, dus gaan we maar uit van maat 74. We zijn er nog niet achter wat voor grootte schoentjes er bij maat 74 past, daar gaan we in China wel voor shoppen. 

Al met al komen we langzaam dichterbij, maar wat is het toch moeilijk om geduldig te blijven!

LOA, waar blijf je?

Geschreven door Liselore

Op de dag dat het hele land in de ban was van een troonswisseling, trokken wij ons nergens iets van aan en gingen we verder met datgene waar we vorig weekend aan waren begonnen: de slaapkamer van Wen Gui.

Wen Gui's slaapkamer

Er staat inmiddels een bedje, een kast en een stoel, de gordijnen en muren waren nog prima. Er ligt een leuk vloerkleed, er staat een volle speelgoedkist en er is ook al een heel assortiment aan knuffels uitgestald. Wat nog rest zijn muurdecoraties, afdekplaatjes voor stopcontacten en lampjes, maar het grootste deel is nu wel ver klaar.

Wat we echt nodig hebben, maar nog altijd niet hebben, is een LOA. Deze Letter of Approval moet uit China komen en is de officiële goedkeuring van onze adoptie van Wen Gui. Toen we op 26 maart van Meiling het voorstel kregen werd ons verteld dat het twee a drie weken zou duren eer die binnen zou zijn, maar die zijn inmiddels ver verstreken.

Als we die LOA hebben, moeten we vervolgens op een travel approval wachten, pas daarna krijgen we een daadwerkelijke afreisdatum.

Iedereen heeft het tegen ons gezegd: die laatste maanden wachten zijn het zwaarst, en zo is het ook werkelijk. We hebben een prachtige zoon aan de andere kant van de wereld, maar we mogen nog niet naar hem toe. En in de tussentijd lijkt iedere dag een week, iedere week een maand.

Bureaucraten, wordt wakker! We willen ons kind op komen halen!

Het scheel eraf drinken

Geschreven door Liselore

Rens en ik vieren ieder jaar samen onze verjaardag. Ik ben 15 maart jarig, Rens op 8 april. Voor we van het bestaan van Wen Gui wisten hadden we al ingepland dat we dit jaar op zaterdagavond 13 april een verjaardagsfeestje zouden geven.

 

Maar omdat we er opeens een gezinslid bij hadden (zo ver weg en toch zo dichtbij!), die ook nog eens op dezelfde dag jarig is als Rens, werd het onverwacht een driedubbel feestje. En we hadden ook meteen een thema, want volgens Tilburgs gebruik is het normaal dat je na de geboorte van een kind ‘het scheel eraf drinkt’. Dit omdat baby’s vaak scheel kijken.

Wen Gui

Onze Wen Gui kan er natuurlijk ook wat van, van scheel kijken, dus hij mocht dan wel niet recentelijk geboren zijn, er was nog altijd voldoende reden om het scheel eraf te drinken! Nu is het wel zo dat op recentere foto’s amper te zien is dat hij loenst, de pret was er niet minder om.

Het was weer heel gezellig en de volgende keer is Wen Gui er zelf ook bij!

Hoera een jongen!

1 jaar oud!

Geschreven door Liselore

We hebben vandaag een vreemde, maar desondanks feestelijke dag gehad. Het was niet alleen de verjaardag van Rens (en van zijn tweelingbroer Rob), maar ook de eerste verjaardag van Wen Gui.

Dat mannetje aan de andere kant van de wereld, van wie we alleen foto’s en een rapportje met gegevens hebben, hoort er bij ons al helemaal bij. Ook al hebben we hem nog nooit  gezien, nog nooit aangeraakt, nog nooit horen brabbelen, hij zit al diep in ons hart. Het is moeilijk uit te leggen, maar vanaf het moment dat we van zijn bestaan hoorden werd hij ook meteen echt onze zoon.

Dus hadden we vandaag allebei vrijgenomen en zijn we op de ochtend op pad geweest voor benodigdheden voor de kinderkamer. Daarna zijn we gezellig uit lunchen geweest, ter ere van beide verjaardagen. Later op de middag zijn we naar Rob geweest om nog verder te feesten.

Allebei jarig!

Het is apart om een verjaardag te vieren van iemand die er niet is, en die zich er ook helemaal niet bewust van is dat er twee mensen op een ander continent zijn geboortedag vieren, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wen Gui is vandaag 1 jaar geworden, en of hij er nu bij was of niet, er was in ieder geval een feestje. En aanstaande zaterdag, als Rens en ik samen onze verjaardag vieren, doen we het nog even dunnetjes over.

Namens Wen Gui willen we iedereen bedanken voor de verjaardagsfelicitaties!

Bedankt allemaal!

Geschreven door Liselore

We zijn de afgelopen week helemaal bedolven onder een stortvloed aan felicitaties via Facebook, telefoon, e-mail, kaarten en natuurlijk ook ‘real-life’. Via deze weg willen we iedereen nogmaals ontzettend bedanken voor al het enthousiasme voor onze zoon Wen Gui.

We zijn inmiddels al meer dan een week zijn ouders en de foto’s van zijn snoetje staan al helemaal op onze netvliezen gebrand, we zijn apetrots op ons kleine ventje! We weten nog niet wanneer we naar China kunnen om hem op te gaan halen, maar we hopen daar snel meer duidelijkheid over te krijgen. We zitten zelf te hopen op eind juni.

Iedere keer als we mensen over ons zoontje vertelden, moesten we wel drie keer zijn naam herhalen, want die is qua uitspraak niet echt makkelijk. Toch hebben we besloten om hem zijn originele naam te laten houden, dat is immers het enige wat hij uit China meeneemt naar een nieuw land vol vreemde mensen en vreemde gebruiken. Ook willen we vasthouden aan de Chinese uitspraak ervan: Wen G(u)wee. We hebben zelf al uitgebreid geoefend met het onderstaande filmpje. De uitspraak van de ‘G’ staat op 1:05 minuten, de uitspraak van ‘ui’ staat op 3:20 minuten.