Het scheel eraf drinken

Geschreven door Liselore

Rens en ik vieren ieder jaar samen onze verjaardag. Ik ben 15 maart jarig, Rens op 8 april. Voor we van het bestaan van Wen Gui wisten hadden we al ingepland dat we dit jaar op zaterdagavond 13 april een verjaardagsfeestje zouden geven.

 

Maar omdat we er opeens een gezinslid bij hadden (zo ver weg en toch zo dichtbij!), die ook nog eens op dezelfde dag jarig is als Rens, werd het onverwacht een driedubbel feestje. En we hadden ook meteen een thema, want volgens Tilburgs gebruik is het normaal dat je na de geboorte van een kind ‘het scheel eraf drinkt’. Dit omdat baby’s vaak scheel kijken.

Wen Gui

Onze Wen Gui kan er natuurlijk ook wat van, van scheel kijken, dus hij mocht dan wel niet recentelijk geboren zijn, er was nog altijd voldoende reden om het scheel eraf te drinken! Nu is het wel zo dat op recentere foto’s amper te zien is dat hij loenst, de pret was er niet minder om.

Het was weer heel gezellig en de volgende keer is Wen Gui er zelf ook bij!

Hoera een jongen!

1 jaar oud!

Geschreven door Liselore

We hebben vandaag een vreemde, maar desondanks feestelijke dag gehad. Het was niet alleen de verjaardag van Rens (en van zijn tweelingbroer Rob), maar ook de eerste verjaardag van Wen Gui.

Dat mannetje aan de andere kant van de wereld, van wie we alleen foto’s en een rapportje met gegevens hebben, hoort er bij ons al helemaal bij. Ook al hebben we hem nog nooit  gezien, nog nooit aangeraakt, nog nooit horen brabbelen, hij zit al diep in ons hart. Het is moeilijk uit te leggen, maar vanaf het moment dat we van zijn bestaan hoorden werd hij ook meteen echt onze zoon.

Dus hadden we vandaag allebei vrijgenomen en zijn we op de ochtend op pad geweest voor benodigdheden voor de kinderkamer. Daarna zijn we gezellig uit lunchen geweest, ter ere van beide verjaardagen. Later op de middag zijn we naar Rob geweest om nog verder te feesten.

Allebei jarig!

Het is apart om een verjaardag te vieren van iemand die er niet is, en die zich er ook helemaal niet bewust van is dat er twee mensen op een ander continent zijn geboortedag vieren, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wen Gui is vandaag 1 jaar geworden, en of hij er nu bij was of niet, er was in ieder geval een feestje. En aanstaande zaterdag, als Rens en ik samen onze verjaardag vieren, doen we het nog even dunnetjes over.

Namens Wen Gui willen we iedereen bedanken voor de verjaardagsfelicitaties!

Bedankt allemaal!

Geschreven door Liselore

We zijn de afgelopen week helemaal bedolven onder een stortvloed aan felicitaties via Facebook, telefoon, e-mail, kaarten en natuurlijk ook ‘real-life’. Via deze weg willen we iedereen nogmaals ontzettend bedanken voor al het enthousiasme voor onze zoon Wen Gui.

We zijn inmiddels al meer dan een week zijn ouders en de foto’s van zijn snoetje staan al helemaal op onze netvliezen gebrand, we zijn apetrots op ons kleine ventje! We weten nog niet wanneer we naar China kunnen om hem op te gaan halen, maar we hopen daar snel meer duidelijkheid over te krijgen. We zitten zelf te hopen op eind juni.

Iedere keer als we mensen over ons zoontje vertelden, moesten we wel drie keer zijn naam herhalen, want die is qua uitspraak niet echt makkelijk. Toch hebben we besloten om hem zijn originele naam te laten houden, dat is immers het enige wat hij uit China meeneemt naar een nieuw land vol vreemde mensen en vreemde gebruiken. Ook willen we vasthouden aan de Chinese uitspraak ervan: Wen G(u)wee. We hebben zelf al uitgebreid geoefend met het onderstaande filmpje. De uitspraak van de ‘G’ staat op 1:05 minuten, de uitspraak van ‘ui’ staat op 3:20 minuten.

DOLGELUKKIG!

Geschreven door Liselore en Rens

Op dinsdag 26 maart, zijn we om kwart voor vier ‘s middags door Serge van Meiling gebeld. ‘Het is zover!’ zei hij, en ik liet van schrik bijna de telefoon uit mijn handen vallen. Rens was natuurlijk niet in de buurt, dus hield ik het kort en zei ik dat we terug zouden bellen.

Een uur later zaten met het zweet in onze handen opnieuw aan de telefoon. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is in adoptieland, zou Serge ons aan de telefoon een voorstel doen. Hierbij geeft hij alleen aan wat de special need van het kindje is, zonder het geslacht en de leeftijd te noemen. Dit is in principe een formaliteit, want in de meeste gevallen valt dit binnen de grenzen die je zelf eerder hebt aangegeven. Nu hadden we vrij ruime grenzen aangegeven en hielden we met van alles rekening. Behalve met wat Serge ons daadwerkelijk te vertellen had.

‘Het kindje loenst een beetje en is volgens Chinese groeitabellen iets kleiner dan gemiddeld,’ vertelde hij.

‘Is dat alles?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ja, meer kan ik er niet van maken,’ zei Serge lachend.
 ‘Natuurlijk is dit kind welkom!’ zeiden we daarop, compleet verrast dat er gewoon helemaal geen sprake is van een special need. Het kind is gezond!
‘Dan mag ik jullie feliciteren met jullie zoon!’ zei Serge. ‘Hij is elf maanden oud en hij heet Yang Wen Gui. Hij wordt op 8 april 1 jaar.’
Onze monden waren inmiddels zowat open gezakt. Zo jong? Zo gezond? En op dezelfde dag jarig als Rens? Zo mooi als dit hadden we nooit durven dromen!

Veel zinnigs wisten we niet uit te brengen. Meer dan een afspraak maken om die avond bij Serge langs te gaan om het rapport en de foto’s op te halen kwam er niet meer uit. En toen we eenmaal op hadden gehangen, was het nog niet doorgedrongen.

Er kwam een roes, waarin we opzochten waar de plaats lag waar zijn weeshuis staat. Xuzhou City bleek in het oosten van China, in het binnenland grofweg tussen Beijing en Shanghai, te liggen. Het is voor Chinese begrippen een middelgrote stad met circa 10 miljoen inwoners. We hebben gekeken waar we met onze reis door China allemaal zijn geweest, en alhoewel we niet in Xuzhou City zijn geweest, waren  we wel redelijk in de buurt.

We hebben opgezocht wat zijn naam betekent: Yang Wen Gui (je spreekt het uit als Jang Wen Ghweej). Yang betekent zon (en is zijn achternaam), Wen staat voor cultureel en Gui voor schat.

In een trance hebben we wat gegeten, wat aangerommeld en vervolgens zijn we snel naar Oosterhout gereden, waar we een hele stapel foto’s van ons kereltje te zien kregen. En wederom was er verbazing: wat een leuk, mooi mannetje!

Opeens had onze droom een gezicht. Opeens waren we zomaar papa en mama van een kindje aan de andere kant van de wereld. Het is onvoorstelbaar maar waar, wat ergens heel onwerkelijk voelt, is ook meteen een feit: zodra je de foto ziet is dat jouw kind. Er is vertedering, ontroering en ergens ook herkenning: op jou hebben we zolang gewacht. En dat was het waard.

We zijn meteen dezelfde avond langs onze ouders, broers en zus geweest en iedere keer als we de foto’s weer uit de tas haalden werd het weer een beetje echter. Dit is Yang Wen Gui, dit is onze prachtige zoon.

 

Nog even geduld a.u.b.

Geschreven door Rens (en Stichting Meiling)

Eerder deze maand ontvingen we van Stichting Meiling onderstaande bericht. Het maakt natuurlijk niet duidelijk hoe lang we nog op ‘het telefoontje’ moeten wachten. Maar het laat wel zien dat er beweging in de wachtlijst zit. Nog even geduldig blijven dus.

Beste families,

De afgelopen 2 maanden hebben we 2 voorstellen kunnen doen. Het gaat om 2 jongetjes van 2 jaar. Qua voorstellen is het vrij rustig geweest, maar we zijn wel aan het werk met flink wat kinddossiers. We merken dat in de periode rond het Chinees Nieuwjaar de molens een tandje langzamer draaien in China. Medische updates die we echt nodig hebben om de match goed te kunnen beoordelen laten langer op zich wachten. Voor u en ons een kwestie van geduld hebben. Iets waar we toch al zwaar op getraind worden in adoptieland. Maar goed, als we dan uiteindelijk een mooi en verantwoord voorstel kunnen doen dan is het dat zeker waard. De langst wachtende families hebben een inlogdatum van oktober 2012 en gelukkig kunnen we onze maximaal 1 jaar wachttijd vanaf inlogdatum tot voorstel nog steeds ruim waarmaken.

Voor 10 kinderen zijn we nu aan het werk om het medische dossier duidelijk te krijgen. Hiervoor hebben we extra informatie nodig vanuit China. Niet voor alle 10 kinderen hebben we al families op het oog en mogelijk zal er voor 2 of 3 kinderen een oproep komen op onze website www.meiling.nl . Vooral voor de leeftijdsgroep vanaf 3 jaar is het lastiger om ouders te vinden. Er staan nu 14 families op de wachtlijst.

Inlogdatum 26 december 2012

Geschreven door Liselore

‘Beste Rens en Liselore,

Jullie inlogdatum is 26 december 2012.

Groetjes,

Serge’

We kijken elkaar verbaasd aan als we deze email van Serge, onze contactpersoon bij adoptiebureau Meiling, krijgen. Inlogdatum 26 december? Wat wil dat nu weer zeggen?

We slaan een email die we afgelopen november van Meiling kregen er op na. Deze email was een update over de wachtlijst bij Meiling. Hieruit is op te maken dat de inlogdatum de datum is waarop China ons dossier dat we afgelopen najaar met een notaris, rechtbank, twee ministeries en de Chinese ambassade hebben samengesteld binnen heeft gekregen.

In deze update stond ook dat er in november 2012 zestien stellen op de wachtlijst van Meiling stonden en dat de langst wachtende familie een inlogdatum van september 2012 had. Op het moment dat de update de deur uitging was Meiling bezig de achtergronden van zeven nieuwe kindjes aan het uitzoeken. 

Deze kinderen zullen intussen aan wachtende families zijn gekoppeld, waardoor de wachtlijst voor ons nu weer een stukje korter is geworden. En dat is maar goed ook, want het begint stiekem toch aardig bij ons te kriebelen. Op het moment dat het 1 januari 2013 werd sloeg het bij ons toe: de onrust. Dit is het jaar waarin we papa en mama gaan worden en iedere dag brengt ons dichterbij.

We staan niet iedere dag op met de gedachte dat vandaag weleens DE dag van het telefoontje zou kunnen zijn, maar we betrappen ons er wel op dat we al nadenken over de inrichting van de kinderkamer. En waar we in de huiskamer het speelgoed op gaan bergen.

De hoeveelheid aanwezig speelgoed is immers behoorlijk gegroeid. Onze families hebben met sinterklaas en kerst al speelgoed cadeau gedaan en zelf kopen we ook zo nu en dan wat. Als je een speelgoedwinkel binnenloopt en wat rondneust blijkt het helemaal niet zo moeilijk te zijn om leuk speelgoed te vinden dat zowel voor een jongen als meisje van 1 tot 2,5 jaar geschikt is.

Hallo 2013!

Geschreven door Rens en Liselore

21 December 2012

Het is de laatste avond van het jaar en we zitten alweer bijna klaar voor weer een avond uit. Het is erg druk geweest de laatste tijd met talloze etentjes, visites en feesten, met als hoogtepunt ons ‘Einde van de Wereld-feest’ op 21 december.  (-;

We genieten er allemaal met volle teugen van, beseffend dat als we straks met onze kleine terug uit China zijn, de deur een tijdje spreekwoordelijk op slot zal gaan. Er zullen geen aankomstfuiven, babyfeesten of welkomstborrels komen, want dat zal die kleine echt niet kunnen handelen. En dat is jammer, maar wel het beste.



21 December 2012

Die kleine is uit zijn of haar vertrouwde omgeving weggehaald, is met vreemden naar een onbekend land, een onbekende taal en onbekend eten gekomen en zal de eerste tijd hard nodig hebben om aan de nieuwe situatie en aan ons te wennen. Een hele stoet met mensen die allemaal belangstelling willen tonen en knuffelen zal daar niet bij gaan helpen. Alle goede bedoelingen ten spijt.

21 December 2012

Kortom, als we in 2013 eenmaal met ons drietjes zijn zullen we nauwelijks (en dan nog apart van elkaar) uitgaan, zijn we veel thuis en zullen er weinig visites zijn. Dit is allemaal nodig zodat ons kindje zich aan ons als ouders gaat hechten en niet in de war raakt van anderen die over de vloer komen en aandacht geven. En dat ons huis een ‘veilige haven’ is waar het om ons drieën draait.

Dit zijn de adviezen die we in aanloop naar de adoptie toe ontvangen hebben en die we ter harte zullen nemen om samen met ons kindje een zo goed mogelijke start te maken.

 

21 December 2012

We gaan de feestjes en het uitgaan het komende jaar missen, maar kijken ook erg uit naar deze nieuwe fase in ons leven. En we zullen het in 2014, als onze kleine er aan toe is, ruimschoots weer inhalen. Wie weet vieren we dan in plaats van een aankomstfeestje wel een ‘Hoera, de kleine voelt zich hier thuis-feestje’.

 

Hoe dan ook, wij zeggen vol vertrouwen: ‘Hallo 2013’, en drinken daar vannacht ook nog een drankje op. Of twee. Of drie. Of…

 

Gelukkig Nieuwjaar!